“พี่อรรถ พี่คินเป็นยังไงบ้างคะ” ร่างบางของพราวฟ้ารีบเดินเข้ามาที่หน้าห้องฉุกเฉินที่มีอรรถและเมฆยืนรออยู่ก่อนแล้ว
“ไอ้คินอยู่ในห้องฉุกเฉิน”
“อรรถ เมฆ พราว คินเป็นยังไงบ้างลูก” น้ำเสียงร้อนรนของคุณหญิงมินตราเอ่ยถามอาการลูกชายของตัวเองโดยมีคุณหญิงพิมพ์ดาวแม่ของพราวฟ้าประคองอยู่
“หมอยังไม่ออกมาครับ”
“ใครชน?” เสียงเข้มของคุณฌานพ่อของอคินเอ่ยถามขึ้น เมื่อไม่เห็นคู่กรณีแม้แต่เงา มือหนากำหมัดแน่นเมื่อได้ยินคำตอบ
“ชนแล้วหนีครับ”
“จัดการกล้องวงจรปิดรึยัง”
“เรียบร้อยแล้วครับคุณลุง”
“ญาติคนไข้ใช่ไหมครับ”
“ใช่ค่ะ”
“ตอนนี้คนไข้ปลอดภัยแล้วนะครับ แค่มีอาการฟกช้ำภายในและก็กระดูกแขนข้างซ้ายราว ตอนนี้หมอเข้าเฝือกให้แล้วครับ”
“ขอบคุณค่ะคุณหมอ” อาการของอคินไม่ได้น่าเป็นห่วงมาก พราวฟ้าเริ่มรู้สึกเบาใจไม่น้อย เธอภาวนาขอให้เขาไม่เป็นอะไร ถ้าเกิดอคินเป็นอะไรไปเธอก็คงรู้สึกผิดที่มีทิฐิกับเขาและเรื่องที
