“พี่คินอยู่นิ่ง ๆ สิคะ” พราวที่กำลังใส่เสื้อให้กับอคินหลังจากอาบน้ำเสร็จ มือที่ใช้การไม่ได้ เนื่องจากเฝือกติดอยู่
“พี่ก็อยู่นิ่งแล้วไงครับ”
“นี่พี่คินเถียงเหรอคะ”
“เปล่าครับ” แววตาดุเอาเรื่องของพราวฟ้า ทำให้อคินรีบหุบปากลงทันที ไม่กล้าแม้แต่จะเถียงเธอต่อ
“อีกสี่วันถอดเฝือกได้แล้ว ที่นี่พี่คินก็อาบน้ำเองนะคะ” ใบหน้าบึ้งตึงของพราวฟ้าเอ่ยบอกอคิน ช่วงนี้เธอรู้สึกว่าร่างกายของตัวเองทำอะไรก็เหนื่อย เนื่องจากหน้าท้องที่เริ่มโตขึ้น
“อยากให้พราวอาบให้แบบนี้จัง”
“พี่คินไม่ใช่ลูกพราวค่ะ”
“ได้ไง แบบนี้เจ้าก้อนก็ได้เปรียบอ่ะดิ” ใบหน้าเหมือนเด็กกำลังงอนของอคิน ทำให้ความเหนื่อย เมื่อสักครู่ของพราวฟ้าหายไปพริบตา กลับมาครั้งนี้อคินไม่เหมือนเดิมเลยสักนิด เขาคืออคินคนใหม่ที่ใส่ใจทั้งเธอและลูกน้อยในท้องเสมอ
“ก็ลูกพี่คินเหมือนกันนะคะ”
“เจ้าก้อนของพ่อผู้หญิงหรือผู้ชายน้า” อคินย่อตัวลงไปคุยกับหน้าท้องนู
