หลายเดือนผ่านไปตอนนี้ชีวิตคู่ของอคินและพราวฟ้าเริ่มเข้าที่ ในสายตาของอคินช่วงเวลานี้คือช่วงเวลาที่ลำบากของพราวฟ้า ท้องที่เคยแบนราบตอนนี้กลับนูนขึ้น ทำให้การขยับร่างกายของพราวฟ้าดูลำบากไปเสียหมด แม้กระทั่งตอนนอน
“นอนไม่สบายเหรอ”
“ค่ะ”
“เด็กน้อยของพ่อ เมื่อไหร่เราจะได้เจอกันสักที” น้ำเสียงหยอกล้อของอคินส่งผ่านไปถึงลูกน้อยในท้องทุกวัน เท้าน้อย ๆ กระทุ้งออกมาให้เห็นรอยเท้าเล็ก ๆ ทำให้คุณพ่อมือใหม่ถึงกับตื่นเต้นทุกรอบ
“พี่คิน”
“หือ”
“พราวรู้สึกเจ็บท้องคะ” ตาคมเบิกตากว้างเมื่อได้ยินว่าพราวฟ้าเจ็บท้อง สติกระเจิดกระเจิงไปหมด มือหนาสั่นเทาด้วยความตื่นเต้น ทั้งที่เขาเตรียมทุกอย่างเอาไว้เรียบร้อยเพื่อรอลูกน้อยในสัปดาห์หน้า
“เราควรทำไง”
“พี่คิน พราวจะไปโรงพยาบาลค่ะ” เสียงติดเหวี่ยงของพราวฟ้าเอ่ยเตือนสติของอคิน เมื่อรู้ว่าต้องไปโรงพยาบาลอคินรีบเดินไปหยิบกุญแจรถและกำลังจะวิ่งออกจากห้องนอน
“เดี๋
