ไท่จื่อประทับนั่งข้างๆ พระนางในพระหัตถ์อยู่เล่มหนึ่ง แต่ทว่าพระองค์บรรทมโดยที่พระเศียรพิงพระเขนย หลังจากที่ไม่ได้บรรทมมายาวนานถึงสี่วันตั้งแต่เสด็จออกมาจากเมืองหลวง
“ไท่จื่อ...ไท่จื่อ” ไท่จื่อเฟยตรัสแผ่วเบา ทำให้พระองค์ทอดพระเนตรมองกงจู่ที่ละเมอเรียกพระองค์อยู่เช่นนั้น พระองค์รินพระสุธารสชาใส่ถ้วยทันที ไท่จื่อค่อยๆ ประคองพระนางลุกขึ้นนั่ง ให้พระนางเสวยพระสุธารสช้าๆ
“เป็นอย่างไรบ้างยังเวียนหัวอยู่ไหม” ไท่จื่อตรัสถามอ่อนโยน
“ไม่แล้ว คุยอะไรกับหวงยงตี้” พระนางตรัสถามหลังจากเสวยพระสุธารสชาหมดถ้วย และส่งให้ไท่จื่อ พระองค์รับถ้วยมาวาง
“ไม่มีอะไร พรุ่งนี้กลับบ้านกัน”
“ได้ แต่ข้าไปดูอาการกงจู่ก่อน แล้วหวางเย่และทหารเล่าพวกเขาอยู่ที่ไหนกัน”
“เกาหลี่กับมู่หมิงอยู่ตำหนักรับรองคนละหลัง ส่วนทหารไปอยู่ที่เรือนในวัง” ไท่จื่อตรัสเช่นนี้ กงจู่ลุกขึ้นประทับยืน ไท่จื่อลุกขึ้นประทับยืนตามด้วยเช่นกัน
“ไ
