“งานมูลนิธิ”

ณ งานมูลนิธิ… แสงแฟลชจากกล้องสื่อมวลชนวาบสว่างเป็นระยะตรงบริเวณทางเข้า นักข่าวหลายสำนักยืนเบียดเสียดกันอยู่หลังแผงเหล็ก กำไมโครโฟนพร้อมจ่อทันทีที่แขกคนสำคัญก้าวลงจากรถ ภายในรถฝั่งวีไอพีบานหรูบรรยากาศกลับเย็นยะเยือกอย่างน่ากลัว เกริงพลเอนตัวเล็กน้อยเข้ามาใกล้คาริสา ดวงตาเรียบนิ่งแต่เต็มไปด้วยคำขู่ “จำคำกูไว้ให้ดี… ถ้ามึงตุกติกแค่เสี้ยวเดียว กูเอามึงตายแน่ คาริสา” เสียงต่ำกระชากลอดไรฟัน ไม่ดังมากแต่กดทับจนหัวใจเธอเต้นผิดจังหวะ คาริสาเงยหน้าขึ้นช้า ๆ มองเขาตรง ๆ โดยไม่ตอบ ไม่ใช่เพราะเธอไม่กลัว… แต่เพราะรู้ดีว่าต่อให้พูดอะไรตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์ ดวงตาของเธอสะท้อนความจำยอมอย่างเจ็บลึก ก่อนจะหลบไปทางหน้าต่างเมื่อรถหยุดสนิท ลูกน้องของเกริงพลรีบก้าวลงก่อน เปิดประตูรถด้านของเกริงพลด้วยท่าทีตามพิธีการ ทันทีที่ประตูเปิด เสียงตะโกนเรียกชื่อเกริงพลดังทะลักเข้ามา แฟลชกระหน่ำรัวจนแทบมองอะไรไม่