รถยนต์สีขาวเคลื่อนตัวออกจากไร่องุ่นชมดาว ท่ามกลางความมืดมิดของยามค่ำคืน แสงไฟหน้ารถสาดส่องไปบนถนนลาดยางที่ทอดยาวเบื้องหน้า สองข้างทางมืดสนิท มีเพียงเงาของต้นไม้และพุ่มไม้ที่ถูกแสงไฟวูบวาบเป็นระยะ
ภายในรถเงียบสงบ มีเพียงเสียงเครื่องยนต์ที่ดังแผ่วเบาเป็นเพื่อนร่วมทาง กันต์ธีร์เป็นผู้ขับขี่ มือของเขากุมพวงมาลัยอย่างมั่นคง สายตาจดจ่ออยู่บนท้องถนน แสงไฟจากแผงควบคุมรถเรืองรองอ่อนๆ ส่องให้เห็นใบหน้าคมคายของเขาที่ยังคงนิ่งเฉย
พิมพ์มาดานั่งอยู่ข้างๆ เอนตัวพิงเบาะเล็กน้อย เธอถือถุงกระดาษแยมองุ่นไว้บนตัก ดอกไม้ที่ปัณณ์ให้วางอยู่ข้างๆ กัน แสงไฟจากภายนอกที่ลอดเข้ามาเป็นครั้งคราวทำให้เห็นใบหน้าของเธอที่ดูอ่อนล้าเล็กน้อย แต่ก็ยังคงความสง่างาม
บรรยากาศภายในรถอึดอัดเล็กน้อย ไม่มีใครเอ่ยคำใดออกมา ราวกับต่างคนต่างตกอยู่ในความคิดของตัวเอง ความเงียบนั้นไม่ได้น่าอึดอัด แต่กลับเป็นความเงียบที่บ่งบอกถึงความคุ้
