เป็นเวลาเที่ยงตรง แสงแดดยามเที่ยงส่องจ้าลอดผ่านหน้าต่างบานใหญ่ของสำนักงาน กันต์ธีร์ลุกขึ้นจากเก้าอี้หนังก่อนจะเดินออกจากห้องทำงาน
สายตาคมกริบของเขากวาดไปยังโต๊ะทำงานหน้าห้อง ซึ่งเป็นตำแหน่งประจำของพิมพ์มาดา โต๊ะทำงานไม้สีอ่อนนั้นว่างเปล่า เก้าอี้ถูกเลื่อนเก็บเข้าไปใต้โต๊ะอย่างเรียบร้อย กันต์ธีร์รู้ได้ทันทีว่าเธอคงลงไปพักรับประทานอาหารกลางวันแล้ว
เขารู้ว่าโดยปกติแล้ว พิมพ์มาดามักจะไปทานอาหารที่ห้องอาหารของบริษัท ซึ่งตั้งอยู่ที่ชั้นล่าง กันต์ธีร์จึงตัดสินใจเดินมุ่งหน้าไปยังทิศทางนั้นทันที ก้าวเท้าฉับๆ ไปตามทางเดินของสำนักงานที่เริ่มบางตาลงเนื่องจากเป็นเวลาพักเที่ยง
ห้องอาหารของวินเทจ ไวเนอรี่ในช่วงพักกลางวันคึกคักไปด้วยพนักงานที่ต่างทยอยกันมาพักผ่อนและเติมพลัง มีร้านอาหารขนาดกลางตั้งอยู่ทางด้านหนึ่ง ขายอาหารปรุงสำเร็จหลากหลาย ทั้งอาหารไทยและอาหารตะวันตก ถัดไปเป็นร้านขายขนมเล็กๆ ที่มีเค้ก
