ตอนที่ 5

เตชินท์เดินไปยังโซฟาตัวยาวกลางห้องนั่งเล่น แล้วทิ้งตัวลงนั่งอย่างสบายๆ เขาหยิบแท็บเล็ตออกมาจากกระเป๋าเป้สีดำข้างตัว พร้อมกับ MacBook สีเงินที่ถูกนำออกมาจากกระเป๋าหิ้วอีกใบ นิ้วเรียวยาวของเขาสไลด์ไปบนหน้าจอแท็บเล็ตอย่างรวดเร็ว เพื่ออ่านข้อมูลเกี่ยวกับรายละเอียดของผลผลิตในแต่ละปี ไปจนถึงแผนการตลาดในอนาคต ขณะเดียวกัน เขาก็เปิด MacBook เพื่อตรวจสอบรายงานทางการเงินและยอดขายของโรงบ่มไวน์วินเทจ ไวน์เนอรี่ ที่เขาตั้งใจจะเข้าไปดูรายละเอียดต่างๆ ด้วยตัวเองในวันพรุ่งนี้ แสงสว่างจากหน้าจออุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ส่องกระทบใบหน้าคมสันของเขาเป็นระยะ เผยให้เห็นความตั้งใจและมุ่งมั่นในการกลับมาครั้งนี้ เตชินท์ขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่ออ่านเจอบางข้อมูลที่น่าสนใจ ก่อนจะพิมพ์ข้อความบางอย่างลงใน MacBook อย่างรวดเร็ว อินทิรามองเตชินท์ที่กำลังจดจ่ออยู่กับหน้าจออุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ เธอไม่อยากรบกวนเขา จึงตัดสินใจเดินขึ้นไปยังชั้นสองอย่างเงียบเชียบ บวกกับความรู้สึกหนาวเหน็บที่เริ่มปกคลุมเมื่อยามค่ำคืนใกล้เข้ามา อากาศในแถบนี้ซึ่งตั้งอยู่ท่ามกลางขุนเขาที่โอบล้อมไปด้วยธรรมชาติ มักจะเย็นลงอย่างรวดเร็วเมื่อพระอาทิตย์ลับขอบฟ้า ขณะที่อินทิราค่อยๆ ก้าวขึ้นบันไดไม้ เตชินท์เงยหน้าขึ้นจากหน้าจอ MacBook ชั่วครู่ สายตาคมกริบของเขาทอดมองตามร่างบอบบางที่เดินลับหายไปบนชั้นสองอย่างลึกซึ้ง แววตาของเขามีความปรารถนาบางอย่างซ่อนอยู่ ยากที่จะคาดเดาได้ เมื่อร่างของอินทิราลับสายตาไปแล้ว เตชินท์ก็ละสายตาจากบันได กลับมาจดจ่อกับข้อมูลในแท็บเล็ตและ MacBook อีกครั้ง แต่ในห้วงความคิดกลับยังคงมีภาพของหญิงสาวที่เพิ่งพบกันเมื่อเช้านี้วนเวียนอยู่ เมื่อเข็มนาฬิกาใกล้ชี้บอกเวลาเที่ยงคืน เตชินท์จึงละสายตาจากแสงสีฟ้าของหน้าจอ MacBook ความเมื่อยล้าเริ่มกัดกินทั่วร่างกาย หลังจากเดินทางมาถึงที่นี่โดยไม่ได้พักผ่อนอย่างจริงจัง ความปรารถนาที่จะชำระล้างร่างกายเริ่มแรงกล้าขึ้น โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย เตชินท์ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทออกช้าๆ ก่อนจะโยนมันไปพาดไว้บนพนักโซฟาหนังตัวยาว ตามด้วยกางเกงสแล็คสีเข้มที่ถูกถอดออกอย่างรวดเร็ว ท้ายที่สุด ร่างกายกำยำก็เปลือยเปล่าภายใต้แสงจันทร์สลัวที่ส่องลอดผ่านผ้าม่านบางเบา เขาไม่ได้ใส่ใจว่าใครจะมาเห็นความเปลือยเปล่านี้ หยิบเพียงผ้าขนหนูสีขาวผืนใหญ่มาพันรอบเอวสอบอย่างหลวมๆ จากนั้น เตชินท์สาวเท้าไปยังห้องน้ำชั้นล่าง เปิดประตูเข้าไป แต่สิ่งที่ต้อนรับเขากลับเป็นความมืดมิดสนิท หลอดไฟภายในห้องน้ำดูเหมือนจะขัดข้อง ด้วยความมืดมิดเช่นนี้ เขาไม่อาจชำระร่างกายได้ตามต้องการ เตชินท์เดินออกมาจากห้องน้ำ ยืนอยู่กลางห้องนั่งเล่น ความเงียบงันปกคลุมทั่วบริเวณ ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองไปยังชั้นสอง ราวกับกำลังชั่งใจถึงบางสิ่งบางอย่าง เตชินท์ตัดสินใจเดินขึ้นไปยังชั้นสองอย่างเงียบเชียบ เขาทอดสายตาไปยังบานประตูห้องนอนที่ปิดสนิท ก่อนจะยกมือขึ้นเคาะเบาๆ สองสามที อินทิราที่นอนพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียงด้วยความกังวลใจเกี่ยวกับชายแปลกหน้าที่เข้ามาอาศัยอยู่ใต้ชายคาเดียวกัน จู่ๆ ก็สะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูแผ่วเบาๆ เธอค่อยๆ ลุกจากเตียง เดินช้าๆ ไปยังหน้าประตูห้อง แต่ยังไม่ยอมเปิดออก "มีอะไรคะ" เธอเอ่ยถามเสียงแผ่วลอดผ่านบานประตู "ไฟห้องน้ำชั้นล่างเสีย ผมอาบน้ำไม่ได้" เตชินท์ตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม "ขอโทษด้วยนะคะ มันเสียมานานแล้ว และฉันก็ไม่ค่อยได้ใช้ห้องน้ำชั้นล่างตอนกลางคืนด้วย ก็เลยไม่ได้เปลี่ยน" อินทิรากล่าวด้วยความรู้สึกผิด "ไม่เป็นไร ผมเข้าใจ แต่ช่วยเปิดประตูออกมาหน่อยได้ไหม" เตชินท์เอ่ยขอ อินทิราลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเปิดประตูช้าๆ เผชิญหน้ากับเขา หัวใจของเธอเต้นระรัวทันทีเมื่อเห็นเตชินท์ในสภาพที่แทบจะเปลือยเปล่า มีเพียงผ้าขนหนูสีขาวผืนเดียวที่พันรอบเอวสอบ ท่อนแขนกำยำและแผงอกได้รูป ผิวสีแทนดูแข็งแรงและความเป็นชายที่มีเสน่ห์ดึงอย่างรุนแรง จนอินทิราไม่กล้าสบตาตรงๆ ได้แต่ก้มหน้าลงเล็กน้อย เตชินท์ยกยิ้มบางๆ มองอินทิราด้วยสายตาที่แฝงไปด้วยความนัยบางอย่าง เขาสำรวจร่างบางที่อยู่ในชุดนอนกระโปรงผ้าฝ้ายสีฟ้าอ่อนอย่างเปิดเผย ราวกับต้องการจะทะลุผ่านเนื้อผ้าบางเบานั้น จนอินทิราสัมผัสได้ถึงสายตาที่เล้าโลมนั้นอย่างชัดเจน ใบหน้าหวานของเธอเริ่มแดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย "คุณคงไม่ว่าอะไรนะ ถ้าผมจะขอใช้ห้องน้ำ" เตชินท์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้ม อินทิราเงยหน้ามองเขาด้วยความตกใจเล็กน้อย "แต่ว่า..." เธออึกอัก "วันนี้ทั้งวันผมเหนื่อยมาก ตั้งแต่ลงเครื่องมาผมยังไม่ได้พักเลย ผมขออาบน้ำให้ผ่อนคลายหายเหนื่อยหน่อยนะ" เตชินท์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่ดูอ่อนล้า แต่แววตายังคงมีประกายบางอย่าง อินทิราเงยหน้าขึ้นมองเตชินท์ แต่ก็ไม่กล้าสบตานานนัก เพราะสายตาที่เขามองมานั้นราวกับกำลังลูบไล้ร่างกายของเธออย่างเปิดเผย ความร้อนวูบวาบแล่นปราดไปทั่วใบหน้า "ก็ได้ค่ะ" เธอตอบเสียงแผ่วเบา โดยไม่กล้าสบตาเขา เตชินท์ก้าวเข้ามาในห้องของเธอทันที โดยไม่รอช้า เขาก้าวเข้าหาอินทิราที่ยืนอยู่ หญิงสาวตกใจจนก้าวถอยหลังอย่างรวดเร็ว เสียหลักจนเกือบจะล้มลง เตชินท์รีบคว้าเอวบางของเธอไว้ได้ทัน ก่อนที่จะใช้อีกมือปิดประตูตามหลัง และกดล็อคกลอนอย่างเงียบเชียบ ตอนนี้ทั้งสองยืนเผชิญหน้ากันในห้องนอนเล็กๆ ของอินทิรา ระยะห่างระหว่างร่างกายของพวกเขานั้นใกล้ชิดจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน อินทิราพยายามดิ้นเพื่อให้หลุดจากการเกาะกุมของเขา ร่างกายบอบบางขยับอย่างรวดเร็วแต่ก็ไม่อาจหลุดพ้นจากวงแขนแข็งแรงของเตชินท์ได้ ความสูงของชายหนุ่มบดบังร่างเล็กของเธอจนมิด อินทิราสัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งของกล้ามเนื้อที่โอบรัดเอวของเธอไว้แน่น "คุณปล่อยฉันเถอะค่ะ" อินทิราเอ่ยเสียงเครือ พยายามรวบรวมความกล้าเงยหน้าสบตากับเขา "ขอโทษที เห็นว่าจะล้ม" เตชินท์คลี่ยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ก่อนที่จะยอมคลายวงแขนออกจากเอวบางของเธออย่างง่ายดาย เขายังคงจ้องมองใบหน้าหวานที่ยังคงตื่นตระหนกอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับกำลังอ่านความคิดของเธอ จากนั้นก็หันหลังเดินตรงไปยังประตูห้องน้ำ เปิดเข้าไปอย่างสบายใจ ทิ้งให้อินทิรายืนอยู่ที่เดิมด้วยความตื่นตระหนกและความสับสนที่ยังคงคุกรุ่นอยู่ในใจ เสียงน้ำไหลดังแว่วออกมาจากห้องน้ำ บ่งบอกว่าชายหนุ่มได้เริ่มชำระร่างกายแล้ว อินทิรายังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ราวกับถูกตรึงไว้ด้วยมนต์สะกด หัวใจของเธอยังคงเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ อินทิรานั่งอยู่ที่ขอบเตียง ไม่กล้าทิ้งตัวลงนอนบนที่นอนของตัวเองเมื่อมีผู้ชายที่เพิ่งรู้จักกำลังอาบน้ำอยู่ในห้อง อากาศยามค่ำคืนที่เย็นเยียบทำให้ร่างกายของเธอสั่นเทาเล็กน้อย เธอเฝ้ารออย่างกระวนกระวายเมื่อไหร่เขาจะอาบน้ำเสร็จและออกไปจากห้องนี้เสียที เธอจะได้นอนห่มผ้าและหลับพักผ่อนอย่างสบายใจ แต่แล้วประตูห้องน้ำก็เปิดออก เตชินท์ก้าวออกมาจากห้องน้ำ พร้อมกับผ้าขนหนูสีขาวที่พันรอบเอวสอบ ผมของเขายังมีหยดน้ำเกาะพราว อินทิรารีบหลบสายตาของเขาและมองไปยังทิศอื่นทันที เตชินท์เดินไปยังโต๊ะเครื่องแป้ง ราวกับกำลังมองหาอะไรบางอย่าง "ผมต้องเป่าผม คุณมีไดร์ไหม" เขาเอ่ยถาม อินทิราลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่จะลุกขึ้นเปิดลิ้นชักโต๊ะเครื่องแป้ง แล้วหยิบไดร์เป่าผมสีชมพูอ่อนยื่นให้เขา เตชินท์มองไดร์เป่าผมในมือเธอ "ผมไม่สะดวกเป่าเอง คุณเป่าให้หน่อยนะครับ" เตชินท์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเหมือนคำสั่งมากกว่าคำขอ "คะ??" อินทิราเงยหน้ามองเขาด้วยความตกใจ "ดูแลไร่ได้ดีขนาดนี้ ก็น่าจะดูแลผมดีด้วยได้เหมือนกัน ใช่ไหมครับ" เตชินท์เสริมด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก อินทิราได้แต่เงยหน้ามองเขาอย่างไม่รู้จะทำอย่างไร เตชินท์ยกยิ้มเล็กน้อย ก่อนที่จะนั่งลงบนเก้าอี้หน้าโต๊ะเครื่องแป้งนั้น อินทิราขัดข้องอะไรไม่ได้ เมื่อคิดทบทวนแล้ว เขาก็คือเจ้านาย และเธอก็คือพนักงานของเขา ด้วยสถานะนี้ เธอจึงไม่อาจปฏิเสธ อินทิราถอนหายใจเบาๆ แล้วลงมือเป่าผมให้กับเตชินท์อย่างเงียบๆ จนกระทั่งผมของเขาแห้งสนิท เธอจึงกดปิดสวิตช์ไดร์เป่าผม และเก็บสายพับอย่างเรียบร้อย "เสร็จแล้ว ออกไปได้แล้วค่ะ" อินทิราเอ่ยเสียงเรียบ พยายามซ่อนความประหม่าที่ยังคงคุกรุ่นอยู่ภายใน เตชินท์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะเดินสำรวจไปรอบๆ ห้องอย่างถือสิทธิ์ อินทิราได้แต่มองตามอย่างห้ามไม่ได้ เพราะเจ้าของห้องที่แท้จริงก็คือเขา เธอเป็นเพียงแค่ผู้อาศัย "คุณแต่งห้องได้น่ารักดีนะ ตอนที่ผมเข้ามาครั้งแรกก็ยังแปลกใจ เพราะห้องนี้ไม่เคยตกแต่งสไตล์นี้มาก่อน" เตชินท์พูดพลางหันมามองหน้าอินทิรา พร้อมกับยิ้มให้อย่างอ่อนโยน "ขอบคุณมากที่ทำให้ผมรู้สึกมีชีวิตชีวาขึ้นได้ขนาดนี้" เตชินท์เอ่ยเสียงนุ่ม ก่อนจะเดินเข้าหาอินทิราอย่างช้าๆ "ผมประทับใจมาก" เขาพูดเสียงแหบพร่า จ้องมองใบหน้าหวานของอินทิราด้วยแววตาที่ลึกซึ้งและเต็มไปด้วยความปรารถนา ประโยคสุดท้ายนั้นแฝงไปด้วยความประทับใจในรูปร่างเปลือยเปล่าของเธอที่เขาได้เห็น มันเป็นภาพที่เขาไม่สามารถลืมเลือนได้ แม้ว่าเขาอาจจะเคยเห็นผู้หญิงเปลือยเปล่ามามากมาย แต่อินทิรากลับทำให้เขารู้สึกพิเศษและคิดถึงเธอตั้งแต่แรกที่ได้เจอและจนตลอดวันนี้ อินทิรารู้สึกประหม่าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เธอหลับตาลงเล็กน้อย พยายามหลบสายตาคมกริบที่จ้องมองมาอย่างลึกซึ้ง ใบหูเล็กๆ เริ่มแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย "ฉันไม่ทราบมาก่อนว่าห้องนี้เป็นของคุณ ต้องขอโทษด้วยค่ะ" เธอเอ่ยเสียงแผ่วเบา "ผมอยู่ห้องนี้มาตั้งแต่เด็ก มาที่นี่ทีไรผมก็ต้องมาพักที่ห้องนี้ ผมไม่เคยใส่ใจที่จะตกแต่งอะไรเลย มีแค่เตียงกับตู้เสื้อผ้า ผมไม่คิดว่าอย่างอื่นจะเป็นสิ่งจำเป็น เพราะห้องนอนก็เอาไว้แค่นอน" เตชินท์กล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้ม ก่อนจะทอดสายตาอบอุ่นมายังเธอ "แต่คุณทำให้ผมรู้สึกอยากพักอยู่ที่ห้องนี้...ในคืนนี้" เขาหยุดพูดเล็กน้อย ก่อนที่จะก้าวเข้ามาใกล้เธอมากขึ้น โน้มใบหน้าลงมากระซิบข้างหูเล็กด้วยเสียงแหบพร่า "กับคุณ" อินทิราได้แต่ก้มหน้ายืนตัวแข็งทื่อ เธอไม่เคยถูกผู้ชายเข้าใกล้ในระยะประชิดเช่นนี้ ในที่มิดชิดสองต่อสองแบบนี้มาก่อน ความรู้สึกสั่นไหวที่ไม่คุ้นเคยเริ่มก่อตัวขึ้นในใจอย่างรวดเร็ว