“พี่เขาสวยจังเลยค่ะ…” อัญญาเงยหน้าไปบอกเจ้าของตักเธอจ้องมองเกรซอยู่นานจนคนตัวเล็กต้องรีบลงจากตักแกร่งพลางหิ้วถุงขนมเดินเข้าไปหาเกรซ
“ขนมค่ะ…พี่ชื่ออะไรเหรอคะ” อัญญาวางถุงขนมลงบนโต๊ะและเอ่ยถามพี่สาวทั้งสองคน
“พี่ชื่อเกรซค่ะ”
“พี่ชื่อข้าวหอมค่ะ”
“หนูชื่ออัญญานะคะคนนั้นคุณพ่อหนู หนูเป็นน้องของพี่เวหาค่ะ” อัญญาแนะนำตัวเองและพ่อให้พี่สาวสองคนได้รู้จัก สองสาวมองไปทางสายลมที่นั่งหล่อดูดีนิ่ง
“หนูอยากได้เก้าอี้ค่ะ!” อัญญาหันไปบอกพี่ชาย เวหารีบลุกออกจากที่นั่งเดินออกไปยกเก้าอี้ในห้องประชุมมาให้อัญญาอย่างว่าง่าย ตาคมจ้องมองไปยังร่างเล็กแสนคุ้นเคยที่นั่งอยู่ด้วยสายตาอาลัยอาวรณ์จนเกรซรู้สึกตัวเธอใช้หางตามองเขาเล็กน้อยก่อนจะหันไปสนใจอัญญาต่อ เวหาใจหล่นวูบไปทันทีที่เห็นอีกคนทำท่าเมินเฉยใส่เขา ความกลัวเริ่มเกาะกินในใจแกร่งเขากลัวจะไม่ได้เห็นหน้าเธออีก กลัวจะไม่ได้หายใจร่วมกับเธออีก เวหาหวาดกลัวไปหม
