3 ชั่วโมงผ่านไป…
เวลา 11:30 น.
“ไปกินข้าวเถอะฉันหิวข้าวมาก” ข้าวหอมปิดโน๊ตบุ๊คเก็บแฟ้มเอกสารและเอ่ยชวนเกรซ หางตาสังเกตมองท่านรองที่นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานเขาเอาแต่มองเพื่อนเธอเหมือนกับจะกลืนกินกัน เวหามือไม้สั่นไปหมดเพราะเช้านี้เขายังไม่ได้รับกาแฟสักแก้วทั้งที่เธอก็รู้ว่าเวลากาแฟของเขาคือตอนไหน เกรซไม่สนใจเอาแต่ทำงานของตัวเองไม่แม้แต่จะหันไปมองหน้าเขาหรือถามไถ่เรื่องงาน
“ไปเถอะหิวข้าวไส้จะขาด” เกรซยืนขึ้นเต็มความสูงและเอ่ยบอกข้าวหอม
“ชงกาแฟให้สักแก้วได้ไหม” ทว่าจู่ ๆ เวหาก็พูดขึ้นข้าวหอมหันไปมองหน้าเพื่อนทันที
“ไปเถอะไม่ใช่หน้าที่เราหรอก” เกรซจูงมือเพื่อนเดินออกจากห้องไปทันที ทิ้งให้ท่านรองนั่งหน้าเหว๋อ
เวหานั่งค้างอยู่ในท่าเดิม แขนที่ยื่นออกไปหวังจะรั้งความสนใจเพียงน้อยนิดจากเธอตกลงข้างลำตัวอย่างอ่อนแรง เสียงปิดประตูห้องทำงานดังแผ่วเบาแต่กลับสั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ เขาเค้นยิ้มสมเพช
