ช่วงเย็นของวัน…
16:50 น.
“ฉันขอไปเข้าห้องน้ำก่อนอยู่คนเดียวสัก 5 นาทีได้ไหม” ข้าวหอมกุมท้องตัวเองแน่นเธออั้นฉี่มานานนับชั่วโมงจนตอนนี้ทนไม่ไหวจึงเอ่ยบอกเพื่อนออกไปด้วยความเป็นห่วง
“ได้..ไปเถอะจะอั้นไว้ทำไม” เกรซพยักหน้าให้เธอไม่ได้รู้สึกกลัวเขาอีกต่อไปกลับกันตอนนี้เธอเห็นเขาเป็นคนอื่นเหมือนไม่เคยรู้จักกันเลยต่างหาก…
ข้าวหอมรีบปรี่ออกจากห้องด้วยความรีบร้อนเวหาเห็นเป็นวังหวะที่ดีมือหนาเอื้อมไปกดล็อกประตูห้องลุกออกจากเก้าอี้
“ล็อกประตูทำไมคะ…?” เกรซหันไปเอ่ยถามน้ำเสียงไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด ท่านประธานไม่เอ่ยตอบอะไรเขาเอาความกล้าทั้งหมดที่มีเดินเข้าไปหาเกรซช้า ๆ ร่างบางผว่าเล็กน้อยเธอยืนขึ้นเต็มความสูงในมือกำปากกาไว้แน่นหากเขาคิดจะทำร้ายเธออีกเธอจะเสียบให้เลือดสาด มือหนาสองข้างเอือมไปจับเบา ๆ ที่ต้นแขนเล็กเกรซยังคงยืนนิ่งกำปากกาแน่นจนมือสั่น ดวงตาคู่สวยจ้องมองใบหน้าหล่อที่เธอเคยชื่นชมด้วย
