3 ชั่วโมงผ่านไป
เกรซที่นอนอยู่ในผ้าห่มผืนหนาตื่นขึ้นดวงตาคู่สวยปรับหาแสงสักครู่ก่อนจะกวาดสายตามองในห้องนอนที่คุ้นเคยมือบางรีบเปิดผ้าห่มดูสภาพตัวเอง
“เห้อ! ยังอยู่ดี” เธอถอนหายใจอย่างโล่งอกที่ตัวเองไม่ได้ตกอยู่ในสภาพเมื่อเช้า เธอมองหาเจ้าห้องแต่กลับไม่เห็นเขาในห้องนี้และหันไปมองยังหมอนของเขาก็ยังเรียบสนิทเหมือนไม่มีใครนอน ร่างบางลุกออกจากที่นอนเก็บผ้าห่มเรียบร้อยและสาวเท้าช้า ๆ เดินออกจากห้อง
“ตื่นแล้วเหรอ” เกรซชะงัก กึก! เมื่อได้ยินเสียงดังมาจากด้านหลัง เวหานั่งทำงานอยู่ในห้องทำงานเห็นเธอเดินออกจากห้องมา
ร่างหนาสาวเท้าเดินเข้าไปหาอีกคนช้า ๆ นัยน์ตาคมจ้องมองใบหน้าสวยที่ดูมีสีเลือดระเรื่อขึ้นแตกต่างจากตอนแรกอย่างสิ้นเชิง
“ยังเจ็บแผลอยู่อีกไหม” เวหาเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง เกรซทำเพียงส่ายหน้าปฏิเสธ ดวงตาคู่สวยทอดมองไปทางอื่นไม่มองหน้าเขาเลย
“พี่ขอโทษอย่าโกรธ อย่าเมินกันแบบนี้ได้ไหม” เว
