“ขอบคุณค่ะ…” เกรซยกมือไหว้คนตรงหน้าเมื่อเขาทำแผลให้เธอเสร็จ เวหาไม่อยากให้ช่วงเวลาที่เขาได้อยู่กับเธอจางหายไปเลย นัยน์ตาคมจ้องคนตรงหน้าสายตาอ้อนวอน ความเงียบเข้ามาปกคลุมทั้งสองอีกครั้ง พรึบ!
“หนูขอตัวนะคะ” เกรซยังคงยืนอยู่หลังเส้นที่เธอขีดเอาไว้ กำแพงหนาที่เธอสร้างขึ้นมันไม่สั่นคลอนเลยไม่ว่าเขาจะทำดีมากแค่ไหน
“พี่จะไม่ท้อ…พี่จะง้อจนกว่าเธอจะใจอ่อนให้พี่อีกปี 2ปี 5ปี หรือ 10ปีพี่ก็จะไม่ท้อ” เวหาเอ่ยบอกคนที่เดินผ่านหน้าเขาออกไป เท้าเล็ก ๆ ทั้งสองข้างชะงัก กึก! ไปทันทีเธอยืนนิ่งได้ยินชัดในสิ่งที่เขาบอกแต่เสียงในหัวของเธอมันก็ยังดังก้องกับคำพูดแสนร้ายกาจของเขา ผู้หญิงขายตัว ผู้หญิงไร้ค่าที่ซื้อได้ด้วยเงิน คำพูดดูถูกดูแคลนของเขามันฝังลึกเข้าไปในความรู้สึกของเกรซโดยที่เขาไม่เคยรู้เลยว่าเธอต้องเจอกับอะไรมาบ้างก่อนจะมาเป็นผู้หญิงขายตัวอย่างที่เขากล่าวหา ความกตัญญูของเธอมันกลายเป็นบาดแผลให้เกรซ
