เย็นวันนั้น…
[เวลา 17 .00 น.]
เข็มนาฬิกาบอกเวลาเลิกงาน เกรซรีบเก็บของลงกระเป๋าเตรียมตัวกลับบ้าน
“จะรีบไปไหนจ๊ะคุณน้อง…ไม่รอรับดอกไม้ช่อที่สองเหรอ” เจนจิราเอ่ยแซวขณะกำลังเติมลิปสติก ตลอดทั้งวันรุ่นพี่สาวพร่ำพูดถึงสรรพคุณของท่านรองให้เธอฟังไม่หยุดไม่หย่อน
“จ๊ะเอ๋…“ เสียงข้าวหอมเปิดประตูชะโงกหน้าเข้ามาจ๊ะเอ๋ทั้งสองในห้อง เกรซหันไปมองยังเพื่อนรักสายตาคาดโทษจนข้าวหอมต้องยิ้มหน้าเจือน ๆ
“เจอกันพรุ่งนี้นะคะพี่เจน สวัสดีค่ะ” เกรซยกมือไหว้รุ่นพี่สาวอย่างมีมารยาท
“จ๊ะ…น้องข้าวเป็นยังไงจ๊ะ”
“ก็ดีค่ะแต่งานเยอะไปหน่อย” ข้าวเอ่ยบอก
“พี่นี่สิไม่กล้าใช้งานอะไรเลยอะกลัวท่านรองตำหนิว่าใช้งานว่าที่แฟนท่านรองหนักเกินไป” ไม่วายเจนจิรายังพูดจาหยอกล้อเกรซ
“พี่เจนอีกแล้วนะคะ”
ฮ่า…ฮ่า…ฮ่า เจนจิราหัวเราะดังลั่นห้องด้วยความชอบใจเมื่อเห็นรุ่นน้องเขินจนแก้มแดง สามสาวพูดคุยกันไม่นานเกรซกับข้าวหอมก็ลากลับ
