เวหาดึงศีรษะเล็กเบา ๆ ให้ลงมาซบที่อกแกร่งคนในอ้อมแขนร้องไห้ออกมาเงียบ ๆ เขารู้สึกแน่นในอกไปหมดเมื่อได้ยินเสียงร้องไห้ของเธอแตกต่างจากเมื่อก่อนที่เขาเฉย ๆ มากต่อให้เธอร้องไห้น้ำตาเป็นสายเลือดเขาก็ไม่ได้รู้สึกอะไร
ความรู้สึกผิดไม่สามารถเลือนหายไปจากใจเขาได้เลย เสียงสะอื้นของทั้งสองประสานกันภายในห้องโดยสาร ด้านนอกมีท้องฟ้าคำรามไม่นานก็มีสายฝนกระหน่ำตกลงมาทุกอย่างหยุดชะงักการจราจรติดขัดน้ำนองเต็มท้องถนน ลมหายใจของคนบนตักที่เพิ่งสงบลงสม่ำเสมอบอกให้เวหารู้ว่าอีกคนหลับไปแล้วแน่ ๆ มือหนาหยิบมือถือขึ้นมากดส่งข้อความไปหาธีโอที่กำลังขับรถ
ท่านรอง : ไปส่งข้าวหอมที่โรงพยาบาลแล้วเลยไปบ้านใหญ่
ธีโอ : ครับ
ธีโอตอบข้อความกลับมา…
ใบหน้าหล่อก้มมองคนหลับที่ซบอกเข้าอยู่ด้วยความเอ็นดูแม้เขาจะเจ็บปวดหัวใจมากกับคำพูดมากมายของเธอแต่การได้กอด ได้อยู่ใกล้ ๆ ได้เช็ดน้ำตาให้ในตอนที่เธอกำลังเสียใจมันกลายเป็นความ
