ร่างบางเดินลงจากชั้นสอง สายตากวาดมองไปรอบ ๆ บ้านหลังใหญ่ภายในหรูหราสมกับเป็นเจ้าของบริษัทเฟอร์นิเจอร์ยักษ์ใหญ่
“หนูเกรซลูกตื่นแล้วเหรอ…หิวข้าวไหม” แม่ทอรุ้งเอ่ยถามอย่างใจดี พลางเดินไปจูงมือเกรซเข้าไปในห้องอาหารของบ้าน
“หนูขอโทษที่ทำให้ท่านประธานต้องรอนะคะ” ทันทีที่เห็นพ่อภูผาเกรซรีบยกมือไหว้ เธอก้มหน้างุดด้วยความเกรงใจ
“ไม่เป็นไรพ่อก็ยังไม่หิวไม่ต้องเรียกซะเต็มยศขนาดนั้นเรียกพ่อก็ได้…นั่งสิกินข้าวจะได้กินยายังเจ็บแผลอยู่ไหม” พ่อภูผาเอ่ยถามอย่างใจดี ร่างหนาในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นลวก ๆ สวมกางเกงสแล็คสีดำใบหน้าฉายรอยยิ้มใจดีอยู่ตลอดเวลา
“ไม่เจ็บแล้วค่ะ”
“แต่อีกไม่กี่วันก็คงต้องตัดมือทิ้งครับพ่อเพราะไม่ค่อยทำแผลยาก็กินไม่ตรงเวลา” เสียงแหบห้าวแสนคุ้นเคยดังเข้ามาในห้องอาหาร
“เวหาอย่าไปแกล้งน้องแบบนั้นสิ” แม่ทอรุ้งหันไปต่อว่าลูกชาย “หนูเกรซอย่าไปถือสาเลยนะคะคนปากเสียก็ชอบพูดจาไร้ส
