ใบหน้าหล่อของท่านรองประธานซบหน้าลงกับหมอนใบนั้น กลิ่นของเกรซที่ยังหลงเหลืออยู่กลายเป็นยาพิษที่ย้อนกลับมาทำร้ายเขาช้า ๆ น้ำตาของลูกผู้ชายที่เคยเย่อหยิ่งไหลซึมลงสู่เนื้อผ้า เขาไม่ได้เจ็บเพราะโดนตบ ไม่ได้เจ็บเพราะโดนตราหน้าว่าเป็นคนเลว แต่เขาเจ็บเพราะในวินาทีที่เขารู้ตัวว่า "รัก" เขาก็ได้สูญเสีย "สิทธิ์ในการรัก" นั้นไปอย่างถาวรแล้ว
เช้าวันใหม่...รุ่งอรุณที่แสนเปราะบาง
ที่บ้านของลีอาร์ แสงแดดรำไรสอดประสานผ่านม่านขาวนวลเข้ามาในห้องนอนแขก เกรซค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาพบกับใบหน้าจิ้มลิ้มของลีน่าที่ยังคงนอนกอดแขนเธอแน่นไม่ยอมปล่อย เด็กน้อยละเมอพึมพำว่า "ปะป๊าใจร้าย...อย่าทำพี่คนสวย..." จนเกรซต้องก้มลงไปหอมขมับปลอบประโลม แต่คนที่ฝันร้ายตลอดทั้งคืนไม่ได้มีเพียงลีน่าแค่คนเดียว เธอเองก็ต้องนอนฝันผว่าถึงเรื่องราวเลวร้ายที่ผ่านมาเหมือนกัน
ความเจ็บปวดซึมอยู่ในความรู้สึกและห้วงแห่งความฝัน
ในขณะที่เกรซกำลังนอ
