ช่วงบ่ายของวันหลังจากกลับมาจากร้านไอศกรีมก็ถึงเวลาที่เวหาจะต้องไปส่งสองแสบและเขาก็มีนัดคุยงานกับสองพ่อที่บ้าน ร่างหนานั่งลังเลอยู่นานก่อนจะตัดสินใจลุกออกจากโซฟา
“เอเดน ลีน่า ปะ กลับบ้าน”
“ต้องไปแล้วเหรอคะ” ลีน่าที่กำลังนั่งระบายสีอยู่กับเกรซชะงักมือเงยหน้าไปถามด้วยความไม่อยากกลับ
“ครับ ปะป๊ามีธุระต้องไปต่อ”
“พี่คนสวยหนูต้องกลับแล้วนะคะ” พรึบ! ลีน่าทิ้งดินสอสีโผเข้ากอดพี่คนสวยดวงตากลมโตไร้เดียงสาสั่นระริกเหมือนจะร้องไห้
“ค่ะ ไว้เจอกันใหม่นะคะ” มือบางลูบลงเบา ๆ บนแผ่นหลังเล็กของเด็กตัวน้อย เวหาที่ยืนมองอยู่รู้สึกใจหวิวตามไปด้วยโดยที่เขาก็ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงรู้สึกแบบนี้สงสารหลาน หรือสงสารสายตาหวาดระแวงของลูกหนี้กันแน่
“พี่คนสวยครับเอเดนกลับบ้านก่อนนะครับไว้ครั้งหน้าเราไปกินไอศกรีมร้านโปรดกันอีก” เอเดนเดินเข้ามาเอ่ยบอก เด็กน้อยสองคนเดินไปหาธีโอที่หิ้วกระเป๋าของเด็ก ๆ รออยู่หน้าประตู เกรซ
