หลังจากพายุสวาทที่กินเวลานานนับชั่วโมงสงบลง ร่างกายของเกรซก็แทบจะแตกสลาย ความเจ็บร้าวที่ช่วงล่างและรอยแดงจ้ำตามเนินอกและลำคอคือหลักฐานความป่าเถื่อนที่เวหาทิ้งเอาไว้
“อือ…” เกรซครางประท้วงเบา ๆ ก่อนจะฝืนพยุงร่างกายที่อ่อนแรงเข้าไปล้างตัวในห้องน้ำ ความเย็นของสายน้ำไม่ได้ช่วยให้ความรู้สึกแสบขัดที่ใจกลางสาวทุเลาลงเลย
เมื่อออกมาในห้องนอนหลังจากแต่งตัวเสร็จ เธอจ้องมองตัวเองในกระจกพลางกัดริมฝีปากแน่น รอยตีตราที่เด่นชัดทำให้เธอต้องหยิบเสื้อคลุมแขนยาวมาสวมทับเสื้อนักศึกษาสีขาว เพื่อปกปิดร่องรอยความอัปยศนี้เอาไว้ เกรซบอกย้ำกับตัวเองด้วยความขมขื่นว่า ‘เขาคือคนที่เลวร้ายที่สุดที่เธอเคยเจอมา’
“เสร็จแล้วก็ลงไป นัยกับธีโอรออยู่ข้างล่าง” เสียงทุ้มต่ำของเวหาดังขึ้นที่หน้าประตูห้อง เขาอยู่ในชุดคลุมอาบน้ำสีเข้ม ท่าทางดูผ่อนคลายขัดกับเธอที่แทบจะยืนไม่ไหว เกรซไม่ได้ตอบอะไร เธอเพียงหยิบถุงผ้าใส่หนังสือที่เตร
