หลังจากที่เจ้านายงอนตุ๊บป่องเดินหายลับเข้าไปในลิฟต์ ธีโอเดินมานั่งลงข้างเกรซเว้นที่ว่างระหว่างทั้งสองไว้ 1 ที่…
“คุณเวหางอนแล้วครับ” ธีโอเอ่ยบอกตาคมจ้องมองไปยังตรงหน้าดูพยาบาลที่ยืนอยู่ด้านหลังกระจกกั้นวุ่นวายกันจัดยาตามใบสั่งแพทย์ให้คนไข้
“ช่างเขาสิค่ะ ไม่เกี่ยวอะไรกับหนู” เกรซเอ่ยบอกพลางก้มมองมือตัวเองที่มันเริ่มรู้สึกเจ็บ ๆ แสบ ๆ อยู่ภายใต้ผ้าก๊อซสีขาว ใบหน้าสวยเรียบนิ่งไม่แสดงสีหน้าใด ๆ ออกมา ธีโอใช้หางตามองเธอพลางนึกไปถึงเจ้านายว่าดูท่าทางแล้วคงจะยากกับการที่จะได้ปรับความเข้าใจกันหรือกลับมาดีกันได้
“คุณรศิตารับยาช่อง 2 ค่ะ” เสียงประกาศเรียกชื่อดังขึ้น ธีโอรู้หน้าที่รีบลุกเดินไปรับยาและจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้นักศึกษาฝึกงานคนสำคัญ
“ไม่ต้องนะครับ เป็นสวัสดิการของพนักงานอยู่แล้ว” ธีโอรีบพูดดักหลังจากเดินกลับมาแล้วเห็นอีกคนทำท่าจะอ้าปากพูดเพราะอยู่ด้วยกันมานานธีโอค่อนข้างมองออกว่าอีกคน
