บทที่ 6 : ผู้หญิงขายตัว…

[Babyface Superclub VIP] [เวลา 20:45 น.] “มือเย็นเชียวตื่นเต้นเหรอ?” ข้าวหอมที่กำลังจูงมือเพื่อนเดินเข้าไปในผับเอ่ยถามเพราะผ่ามือเพื่อนชื้นไปด้วยเหงื่อจนเปียกชุ่มไปหมดแถมมันยังเย็นราวกับโดนแช่แข็งมา “อือ…” เกรซตอบเบา ๆ ในลำคอใจดวงน้อยกระหน่ำเต้นจนลมหายใจติดขัดความคิดมากมายมันถาโถมเข้ามา ’ฉันคิดถูกหรือคิดผิด‘ เธอเอาแต่ถามคำถามตัวเองซ้ำไปซ้ำมาแต่ต่อให้คิดผิดมาถึงตรงนี้แล้วเธอก็คงจะถอยกลับไปไม่ได้แล้วเพราะเธอกำลังจะไม่มีที่ซุกหัวนอน ปัญหาที่บ้านก็เหมือนไฟที่สุมให้เธอร้อนรนอยู่ไม่เป็นสุขใบหน้าสวยก้มลงไปมองดูตัวเองที่กำลังก้าวเท้าเดินเข้าไปในผับ ‘ฉันขอโทษที่พาเธอมาทำอะไรที่มันดูลดทอนคุณค่าในตัวเธอ’ เกรซเอาแต่ขอโทษร่างกายตัวเองก่อนจะเชิดหน้าขึ้นตามองตรงไปยังประตูผับมันไม่มีเวลาให้เธอได้ไต่ตรองนานหรือเศร้าโศกอะไรเพราะอีก 3 วันบ้านของเธอกำลังจะโดนยึด ชั้น 2 ของผับ… “มากันแล้วเหรอจ๊ะตรงเวลาจริง เจ๊จัดรถรอไว้แล้วเดี๋ยวหนูข้าวพาหนูเกรซไปขึ้นรถเลยนะจ๊ะ” “ขึ้นรถเหรอคะ?” “ใช่จ๊ะ ลูกค้านัดที่โรงแรมหรู 5 ดาวใกล้ ๆ แถวนี้นะคุณเขาไม่เคยเข้ามาที่นี่หรอกจ๊ะ” เจ๊มิกกี้บอกเกรซและส่งยิ้มใจดีไปให้ “เจ๊ให้เกรซใส่ชุดนี้ได้ไหมคะ” ข้าวหอมเอ่ยถามขึ้น “ไหนเข้ามาใกล้ ๆ เจ๊หน่อยจ๊ะ” ร่างบางเดินเข้าไปใกล้เจ๊มิกกี้ สาวสองที่ทำศัลยกรรมมาเหมือนกับหญิงแท้ก้มลงไปสูดดมเด็กสาวตรงหน้าเพื่อเช็กความพร้อมก่อนที่เธอจะฉายยิ้มพึงพอใจออกมา “ดีมากค่ะ ไปเถอะจ๊ะอย่าช้าเดี๋ยวโดนบ่น” ข้าวหอมพาเพื่อนจะกลับลงไปที่รถที่จอดรออยู่ด้านหลังผับ “เดี๋ยวจ๊ะ!! เอานี่ไปด้วยลูกจำได้ใช่ไหมในรายละเอียดที่เจ๊ให้อ่าน” เจ๊มิกกี้เรียกเสียงหลงทำให้เกรซต้องหันไปมองก่อนที่เธอจะพยักหน้าและหยิบของจากมือเจ๊มิกกี้มา “ข้าวทำไมต้องไปที่อื่นละ?” “เขาแล้วแต่ลูกค้าจะเลือกสถานที่เลยคนนี้คือดีมากนะเปิดโรงแรมหรู“ ทั้งสองนั่งกันอยู่บนรถเบนซ์สีดำโดยคนขับกำลังขับรถออกจากผับไปยังโรงแรมหรูที่ห่างจากผับเพียง 2 กิโลเมตร ตลอดทางเกรซจับมือข้าวหอมเอาไว้แน่น Rinsara Hotel Bangkok (Luxury Collection) เอี๊ยดดดด… กระทั่งรถเบนซ์ขับเข้ามาจอดยังโรงแรงหรูทันทีที่รถจอดสนิทพนักงานของทางโรงแรมก็รีบวิ่งเข้ามาเปิดประตูรถให้ ติ้ง! เสียงแจ้งเตือนบนมือถือของข้าวหอมดังขึ้น “ชั้น 50 ห้อง 509 จะมีผู้ชายชุดดำยืนรออยู่หน้าลิฟต์“ เจ๊มิกกี้ส่งข้อความมาบอกเกรซผ่านมือถือของข้าวหอม “ไปเถอะคงมีคนมารอแล้วเดี๋ยวฉันไปส่งแล้วจะมานั่งรอที่ล๊อบบี้นะ” ข้าวหอมหันไปบอกเพื่อนก่อนที่จะจูงมือเกรซเดินเร็ว ๆ เข้าไปในโรงแรม ร่างบางเดินไปตามแรงลากของเพื่อนจนมาถึงหน้าลิฟต์ก็เห็นเข้ากับชายร่างสูงในชุดสูทยืนกุมมือเรียบร้อยรออยู่หน้าลิฟต์จริง ๆ ”คนนี้เหรอที่ฉันจะ…“ เกรซเอ่ยถามก็ในข้อตกลงที่เธออ่านมันมีข้อหนึ่งบอกว่า ลูกค้าไม่ประสงค์ให้อีกฝ่ายเห็นหน้า ต่างคนต่างจะไม่เห็นหน้าของกันและกันเจ๊มิกกี้เลยต้องให้หน้ากากนางฟ้าอันนี้เธอมา เธอเข้าใจว่าเขาคงกลัวว่าใครจะเห็นเขาคงกลัวจะเสี่ยมเสียชื่อเสียงหรือเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นในภายหลัง “ไม่รู้สิอย่าสนใจเลยรีบไปจัดการให้เสร็จจะได้กลับบ้านพรุ่งนี้จะได้ไปเอาเงินที่เจ๊” ข้าวหอมบอกเพื่อนเธอเองก็ไม่รู้ว่าใครคือลูกค้าของเกรซทุกอย่างจะถูกเก็บเป็นความลับมีเพียงเจ๊มิกกี้กับเจ้าตัวเท่านั้นที่จะได้รู้ “สวัสดีครับใช่เด็กของเจ๊มิกกี้ไหมครับ” ชายคนนั้นมองสองสาวก่อนจะเดินมาถามอย่างมีมารยาท “ใช่ค่ะ” ข้าวหอมเอ่ยตอบคนตรงหน้า “งั้นเชิญเลยครับอีก 20 นาทีเจ้านายผมจะมาถึง” เขาต้องล่วงหน้ามาก่อนเพราะเจ้านายมีประชุมด่วนเลยค่อยตามมาทีหลัง “ไหนบอกไม่ชอบคนไม่ตรงเวลาทีตัวเองยังมาสายได้เลยคนอะไร” เกรซเอ่ยพึมพำในลำคออยู่คนเดียวเธอรีบหัวทิ่มหัวตำกลัวมาสายจนโดนต่อว่า “ไปเถอะฉันรอแถวนี้แหละถ้าตัดสินใจดีแล้วแกก็ไม่ต้องคิดอะไรเยอะพรุ่งนี้ก็เช้าแล้วเราค่อยเริ่มต้นกันใหม่ฉันจะอยู่กับแกเอง” ข้าวหอมรู้ว่าหลังจากผ่านเหตุการณ์นี้ไปเพื่อนของเธอคงจะซึมไปอีกหลายวันแน่ ๆ “อืม” เกรซเดินตามชายคนตรงหน้าไปก่อนเข้าลิฟต์ยังหันมามองเพื่อนข้าวหอมยกมือขึ้นมาบ๊ายบายราวกับส่งกำลังใจไปให้กัน ชั้น 50 ห้อง 509 ห้อง Deluxe Rooms ชายคนตรงหน้าเปิดไฟในห้องสว่างจ้าเดินนำเกรซเข้าไป ”คุณจัดการตัวเองให้เรียบร้อยนะครับเสร็จแล้วปิดไฟและห้ามเปิดไฟอีกเด็ดขาดจนกว่าเจ้านายผมจะกลับ“ ”ค่ะ“ เกรซรับคำอย่างเข้าใจชายคนนั้นก็เดินออกจากห้องไปทันที ร่างบางเดินไปปิดไฟในห้องเพราะเธอไม่รู้จะจัดการอะไรกับตัวเองน้ำก็อาบมาแล้ว ภายในห้องสุดหรูเหลือเพียงแสงสลัวจากดวงจันทร์ที่ส่งเข้ามาทางกำแพงกระจกใส มือบางใส่หน้ากากตามคำสั่งเจ๊มิกกี้และนั่งนิ่งอยู่ที่ขอบเตียง 10 นาทีผ่านไป… ประตูห้องเปิดเข้ามาอีกครั้งพร้อมกับกลิ่นบุรุษเพศอ่อน ๆ โชยเข้ามาตามลมเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ก้าวเท้าสุขุมและเชื่องช้าเข้ามา ตึก! ตึก! ตึก! ถึงแม้ภายในจะมีแสงสว่างเพียงน้อยนิดแต่มันก็ทำให้ดวงตาคู่คมเห็นว่าเด็กที่เขายอมเสียถึงเจ็ดหมื่นบาทใส่เดรสสีเหลืองนั่งอยู่ที่ขอบเตียง “ถอดเสื้อผ้าซะ!” น้ำเสียงแหบห้าวเอ่ยสั่งเสียงเข้มฟังจากเสียงก็รู้ว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอดุแค่ไหน ใบหน้าสวยแหงนมองร่างสูงแต่เพ่งมองยังไงเธอก็ไม่สามารถเห็นหน้าเขาได้เลย “จะเอาไหมเงิน ผู้หญิงขายตัวอย่างเธอมีสิทธิ์มาเล่นตัวด้วยเหรอ” ถึงแม้ในคำพูดของเขาจะไม่มีคำหยาบคายเลยแต่คำพูดนั้นของเขาก็ดูถูกเหยียดหยามเธอได้เป็นอย่างดี ในตาคู่สวยรื้นชื้นไปด้วยน้ำสีใสอย่างห้ามเอาไว้ไม่ได้ ผู้หญิงขายตัว คำนี้มันดังก้องอยู่ในโซนประสาทของเธอ เกรซลุกยืนขึ้นเต็มความสูงกัดริมฝีปากตัวเองไว้แน่นจนห่อเลือดอยู่ภายใต้แสงไฟสลัว ๆ ในห้องนอนหรูเธอค่อย ๆ ถอดชุดเดรสสีเหลืองนวลที่สวมใส่อยู่ออกจนมันหล่นไปกองอยู่ที่ปลายเท้า แต่ทว่า.. พรึบ!!! อ๊ะ… “ชักช้าน่ารำคาญ” มือหนาผลักไหล่เล็กจนร่างบางล้มลงไปนอนราบบนเตียงนอนนุ่ม ๆ เกรซร้องออกมาด้วยความตกใจ ๆ ดวงน้อยกระหน่ำเต้นด้วยความตื่นกลัวราวกับกระต่ายน้อยหวาดกลัวเสือร้าย ร่างหนาของอีกคนขึ้นคร่อมร่างบางก่อนที่เขาจะถอดเข็มขัดราคาแพงออกและถอดกางเกงสแล็คแบรนด์ดังออกจากท่อนขาแกร่ง เกรซทำเพียงนอนฟังเสียงทุกอย่างเงียบ ๆ มือบางกำผ้าห่มผืนหนาที่เธอนอนทับอยู่เอาไว้แน่น “คุณคะ…” “เงียบอย่าทำให้ฉันหงุดหงิด” ทันทีที่เธออ้าปากพูดเขาก็ตะคอกใส่เธอทันทีก่อนที่เกรซจะได้ยินเสียงบางอย่างจากปากเขาชวนให้ขนอ่อนในกายลุกเกรียวขึ้นมา อ่าส์!! ^^