ท่ามกลางความเงียบงัดในห้องทำงานที่เคยดูทรงพลัง บัดนี้กลับให้ความรู้สึกเหมือนกรงขังที่เวหาสร้างขึ้นมาขังตัวเอง ธีโอที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่ห่างๆ เดินเข้ามาใกล้ด้วยฝีเท้าที่แผ่วเบา เขาเห็นเจ้านายที่เคยน่าเกรงขามนั่งไหล่ตก แววตาว่างเปล่าราวกับคนสูญเสียทุกอย่างในชีวิตไป…
“คุณเวหาครับ...ให้ผมไปสืบไหมครับว่าคุณเกรซได้เงินก้อนนี้มาจากไหน” ธีโอเอ่ยถามเผื่อว่านั่นจะเป็นหนทางเดียวที่ทำให้เจ้านายของเขาหลุดจากภวังค์ความเศร้าได้…
“ไม่ต้อง...” เวหาตอบเสียงพร่า “จะมาจากไหนมันก็ไม่สำคัญเท่ากับการที่เธอเอามาฟาดหน้าฉัน เพื่อบอกว่าเธอไม่ต้องการอะไรจากฉันอีกแล้ว แม้แต่เศษเสี้ยวของความรู้สึกผิดเธอก็ไม่อยากได้”
เขาลูบปลายนิ้วไปบนสมุดบัญชีเล่มนั้นอย่างทะนุถนอม ราวกับมันเป็นตัวแทนความทรงจำสุดท้ายที่เหลืออยู่
“ธีโอ...ฉันมันโง่มากใช่ไหม ที่คิดว่าเงินจะซื้อทุกอย่างได้แม้แต่เธอ ที่คิดว่าแค่คำขอโทษจะลบเลือนรอยแผลที่
