ในขณะที่รถกำลังตรงไปยังโรงพยาบาล ภายในห้องโดยสารเงียบเชียบ ธีโอที่ทำหน้าที่ขับรถลอบมองเจ้านายผ่านกระจกมองหลังอยู่บ่อยครั้ง
“เจ็บมากไหม…?” เวหาทำลายความเงียบด้วยการหันไปถามคนด้านข้าง ในตาคมจ้องมองมือบางที่วางอยู่บนตักด้วยความเป็นห่วง
“ไม่ค่ะ” เกรซเอ่ยตอบเสียงเบา ปากบอกไปว่าไม่เจ็บทั้งที่ความเป็นจริงเธอรู้สึกแสบร้อนแสบไหม้ที่หลังมือมากเหลือเกิน
“รีบ ๆ หน่อยธีโอ” เวหาละความสนใจจากเด็กดื้อที่ไม่ยอมลงให้เขาหันไปบอกยังลูกน้องคนสนิทเสียงเรียบ
“ครับ” ธีโอรับคำสั้นๆ ก่อนจะเหยียบคันเร่งเพิ่มความเร็วขึ้นอีกเล็กน้อยเพื่อให้ทันใจคนสั่ง เขาพอจะดูออกว่าน้ำเสียงเรียบเฉยของเจ้านายนั้นซ่อนความกระวนกระวายใจไว้มากแค่ไหน
เวหาหันกลับมามองคนข้างกายอีกครั้ง เผยให้เห็นใบหน้าขาวซีดเผือดและเหงื่อเม็ดเล็กที่ผุดขึ้นตามไรผมของเกรซใบหน้าสวยค่อย ๆ ซีดลงเหมือนจะเป็นลม แม้เธอจะพยายามทำตัวนิ่งเฉยแค่ไหน แต่ปลายนิ้วที่ส
