"ไม่ได้ร้อนอะไร ตัวก็เปียกหน้าก็ซีดอีก" เธอไม่รู้ว่าเขาซุ่มเฝ้าเธออยู่ตรงนี้นานเท่าไหร่แล้ว บางทีมาร์ตินอาจจะมาดักรอเธอตั้งแต่ตอนเย็นที่ฝนยังตกอยู่
"ฉันปกติ..." แต่คนปกติอย่างเขากำลังจะเซแล้วนี่สิ ร่างกำยำที่ก้าวถอยหลังไปอีกหนึ่งก้าว ไม่รู้ว่าเขาตั้งใจถอยเองหรือว่าร่างกายมันซวนเซจากการป่วยกันแน่ แต่ถึงอย่างนั้นเธอกลับรีบเข้าไปหาเขาอย่างรวดเร็ว
"ไหนเอาหน้ามาดูก่อน" ไม่รอให้เขาปฏิเสธฝ่ามือนิ่มๆ ของเธอก็ทาบทับลงไปบนแก้มที่ร้อนรุ่มของเขา "นายปากซีดด้วยเนี่ย.." เธอเอ่ยพลางใช้ปลายนิ้วแตะลงบนริมฝีปากที่ซีดเผือด
มาร์ตินขบเม้มปลายนิ้วของเธอแผ่วเบา ดวงตาที่แดงก่ำนิดๆ ของเขาสบเข้ากับเธอแน่นิ่ง ก่อนที่ใบหน้านั้นจะซบลงมาบนไหล่ของเธอ
"เธอพูดแบบนี้ฉันเริ่มปวดหัวแล้ว... เวรฉิบ" เสียงเขาพึมพำอยู่ใกล้หูเธอ ริมฝีปากร้อนๆ ของเขามันปัดผ่านซอกคอ พร้อมกับลมหายใจร้อนทำเธอขนลุกซู่ไปหมด
วงแขนแกร่งเริ่มกอดรัดรอ
