น้ำเสียงเธอไม่ได้ดังมาก แต่ก็พอให้ชีวาหันมามองได้ทันที ชีวายกคิ้ว พร้อมรอยยิ้มล้อเลียนนิดๆ
“เมื่อกี้ใครนะ บอกว่าจะไม่คิดอะไรเยอะ?”
ม่านมุกสะดุ้งนิดๆ รีบยกมือขึ้นกอดอกเหมือนตั้งท่าป้องกันตัว
“ฉันหมายถึง… ก็เขามาทัก มาคุยดีๆ ใครจะไม่คิดถึงล่ะ!”
ชีวาหัวเราะเบาๆ
“อ๋อ แค่คิดถึงใช่มั้ย…”
ม่านมุกหน้าร้อนขึ้นมาในทันที
“ก็...ก็ใช่น่ะสิ! ไม่ได้อะไรสักหน่อย!”
เธอพูดจบก็รีบเดินนำไปข้างหน้า เหมือนจะหนีเรื่องตัวเอง ทิ้งชีวายิ้มให้พลางส่ายหน้าเบาๆ กับเพื่อนที่ปากแข็งยิ่งกว่าอะไรทั้งนั้น
ชีวาเดินตามม่านมุกออกมาจากสวนกล้วยไม้ ทั้งคู่ทิ้งตัวลงนั่งที่ศาลา สวนกุหลาบหน้าเรือนไทย ชีวากับม่านมุกนั่งฝั่งตรงกัน แต่ความเงียบระหว่างทั้งคู่หนาแน่นจนเหมือนมีน้ำหนัก
ชีวายังไม่ทันตั้งตัว เสียงเพื่อนก็เอ่ยขึ้นแผ่วๆ แต่ตรงและคมเหมือนบังคับตอบ
“ชีวา…”
เธอเงยขึ้นทันที
“ฮึ?? ว่าไงมุก”
ดวงตาของม่านมุกเต็มไปด้วยค
