ต้องรู้สึกอะไรด้วยเหรอ

เสียงจ้อกแจ้กของหนูน้อยนาวินดังไม่หยุด หนูน้อยที่คอยแต่ตั้งคำถามกับมารดาด้วยสีหน้าและท่าทางตื่นเต้น แม้ถึงเวลาเข้านอนก็ตาม แต่คุณแม่ยังสาวกลับยังคงตอบคำถามลูกชายไม่หยุดเช่นกัน “คุณแม่ครับ ประเทศไทยร้อนเหรอ” “ร้อนมากครับ เสื้อแขนยาวพวกนี้ไม่จำเป็นด้วยซ้ำ” “พี่นาวินตื่นเต้นที่สุดเลย” หนูน้อยนาวินใช้แขนเล็กโอบกอดมารดาตัวเอง ควานหาความอบอุ่นดั่งเช่นเคยพร้อมกับรอยยิ้มเปื้อนความสุข “หือ ลูกไม่ชอบที่นี่เหรอครับ” ณิชาตั้งคำถามกลับลูกชายด้วยความแคลงใจ เพราะเธอคิดมาโดยตลอดว่านาวินคงชอบที่นี่ จนกระทั่ง! ได้รับทราบว่าตัวเองมีโอกาสได้กลับไทย “อยากกลับบ้าน อยากไปหาคุณพะ” หนูน้อยนาวินตอบกลับมารดาเสียงใส แต่กลับต้องชะงักไปเล็กน้อย เมื่อเจ้าตัวนึกคิดอะไรได้ “ใครนะคะ” ณิชาขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความสงสัย พลันเอ่ยถามลูกชายกลับในทันทีด้วยอาการค้างคาใจ “อยากไปหาป้ากุลกับป้าลัลนาครับ” “ได้เจอแน่นอนครับ เพราะป้าทั้งสองจะรอรับเราที่สนามบิน” รอยยิ้มบางปรากฏบนใบหน้าสวย ณิชาใช้มือเล็กลูบศีรษะลูกชายด้วยความหวงแหน แต่ไม่วายถูกลูกชายตั้งคำถามไม่หยุด “คุณแม่ไม่คิดถึงประเทศไทยเหรอครับ” “คิดถึงสิครับ แต่แม่แค่ไม่อยากกลับไปสักเท่าไหร่” มีเหตุผลที่เธอไม่อยากกลับไทย แต่คิดดูอีกที ประเทศไทยกว้างเกินกว่าที่คิด “ทำไมล่ะครับ” หนูน้อยนาวินขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความสงสัย ความสงสัยของเด็กน้อยที่มีทุกอย่าง แต่กลับได้รับคำอธิบายให้เข้าใจจากมารดาเสมอ แตกต่างจากครั้งนี้โดยสิ้นเชิง “แม่แค่กลัวความลับถูกเปิดเผย แต่เรื่องที่แม่กลัวคงไม่เกิดขึ้นหรอกจ้ะ” ปึก! ภูดิศกระแทกแก้วเหล้าสีอำพันลงบนโต๊ะกระจกอย่างแรงตามอารมณ์หงุดหงิดที่ปะทุอยู่ในใจ ชวนให้บุรินทร์เพื่อนสนิทพ่วงตำแหน่งเจ้าของผับ สบถออกมาด้วยสายตาจับผิด “ท่าทางเหมือนคนอกหัก” “เพ้อเจ้อ” ภูดิศส่ายศีรษะเบา ๆ ปฏิเสธสิ่งที่ถูกกล่าวหาด้วยสีหน้าและน้ำเสียงเรียบเฉย ตามมาด้วยกวินท์นักธุรกิจสื่อเจ้าดังเพื่อนสนิทอีกคนของภูดิศพูดแทรกขึ้น “เป็นเหี้ยอะไร เล่าให้พวกกูฟังได้นะเว้ย เก็บเอาไว้คนเดียวไม่ใช่เรื่องดี” “ไม่มีอะไร” ภูดิศยังคงปฏิเสธแม้ว่าภายในใจกำลังว้าวุ่นมากเพียงใดก็ตาม แต่กลับทำได้เพียงนิ่งสยบทุกอย่าง “ไม่มีอะไร แต่เสือกทำตัวเหมือนคนอกหัก ไม่ต่างอะไรจากสี่ปีที่แล้ว ไอ้เวร” “ไอ้บุรินทร์ มึงก็พูดตรงไป รู้อยู่ไม่ใช่เหรอ? สี่ปีก่อนไอ้เวรนี่ เหมือนคนลงแดงตาย” “สมน้ำหน้ามัน ตอนนี้น้องณิชาคงมีครอบครัวไปแล้วแหละ น้องสวย นิสัยดีขนาดนั้น ผู้ชายที่ไหนจะปล่อยผ่านวะ” เพล้ง! เสียงแก้วกระแทกลงบนพื้นแตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ โดยฝีมือของภูดิศ สร้างความตกใจให้กับบุรินทร์และกวินท์จนเผลออุทานขึ้นพร้อมกัน “ไอ้เชี่ย/ไอ้เชี่ย” “แม่ง! อย่าพูดถึงผู้หญิงคนนั้นอีกได้ไหมวะ” เสียงเข้มปนดุดันกระแทกเสียงตอบกลับเพื่อนสนิททั้งสองด้วยท่าทางเกรี้ยวกราดไม่น้อย “มึงลืมแล้วเหรอ? มึงลืมน้องณิชาได้จริง ๆ เหรอ” บุรินทร์หรี่ตามองหน้าภูดิศ ด้วยท่าทางจับผิดปนสงสัย “เออสิวะ กูต้องรู้สึกอะไรเหรอ? แม้แต่กำลังจะหย่า เธอแม่งไม่ได้อ้อนวอนกูสักนิด” แม้แต่วันหย่า ผู้หญิงอย่างณิชาไม่มีแม้แต่คำอ้อนวอนขอโอกาสแม้แต่น้อย ชวนให้น่าโมโหจับใจ “ไอ้นี่ เมาแล้วพูดไปเรื่อย” กวินท์ทำได้เพียงส่ายศีรษะเบา ๆ เอือมระอากับคำพูดเพ้อเจ้อของภูดิศที่น้อยครั้งจะได้สัมผัส “มึงขอหย่าน้องณิชาเอง เรียกร้องอะไรวะ? ต้องให้น้องณิชาอ้อนวอนน้ำตาเช็ดหัวเข่าเหรอ? กูคิดว่ามึงรู้จักนิสัยเมียตัวเองดีกว่าใคร” บุรินทร์กระแทกเสียงตอบกลับภูดิศในทันที พร้อมกับสีหน้าที่แสดงอาการไม่เข้าใจในตัวของเพื่อนรักออกมา “เออดี เข้าใจแต่ณิชา พวกมึงเพื่อนกูเข้าใจอะไรบ้างวะ” “ไม่เข้าใจสิวะ ถ้าอยากให้เข้าใจไหนลองพูดเหตุผล ทำไมมึงถึงหย่ากับน้องณิชา” “กูมีเหตุผล” แม้แต่เพื่อนสนิททั้งสองยังไม่ทราบเหตุผล ซึ่งเป็นเรื่องที่ภูดิศเก็บงำเอาไว้เพียงลำพัง “เหตุผลเหี้ยอะไร ตอบพวกกูมาดิวะ” แม้จะเป็นเพื่อนกันมานาน แต่กลับไม่สามารถอ่านใจภูดิศในครั้งนี้ได้ และคำตอบที่ได้คือความเงียบดั่งเช่นเคย “......” “งั้นก็เลือกเงียบอยู่แบบนี้แหละ ปล่อยให้น้องณิชามีครอบครัวที่อบอุ่น มีผู้ชายที่รักเธอคอยเคียงข้างเถอะ” “กูมั่นใจไม่มีใครรักเธอมากไปกว่า...” คำพูดขาดห้วงไปพร้อมกับน้ำลายอึกใหญ่ไหลลงคอ กลบเกลื่อนคำพูดสุดท้ายจนหมดสิ้น “อะไร” กวินท์ขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความสงสัย พลันตั้งคำถามด้วยความแคลงใจอีกครั้ง แต่กลับถูกบุรินทร์ตั้งคำถามแทงใจขึ้นมาอีกครั้ง “ทำไม ถ้าเกิดเธอมีครอบครัวใหม่ มึงจะแย่งว่างั้น” “หน้ากูเหมือนคน กำลังคิดแบบนั้นเหรอวะ” น้ำเสียงเย็นยะเยือก นัยน์ตาคมแผ่รังสีอำมหิตชวนหลอน ตอบกลับเพื่อนทั้งสองด้วยท่าทางเรียบเฉย ชวนให้บุรินทร์และกวินท์ยกยิ้มมุมปากด้วยท่าทางเจ้าเล่ห์พร้อมกัน “เออดีแล้ว เผื่อวันหนึ่งมึงเจอน้องณิชา จะได้ตัดใจซะ” “ถ้าเกิดเจอผู้หญิงคนนั้น กูต้องรู้สึกอะไรด้วยเหรอ?” ทุกอย่างผ่านไปนานแล้ว แม้ว่าความทรงจำยังคงอยู่ก็ตาม แต่ความรู้สึกคงไม่มีอะไรที่ต้องรู้สึกเช่นเดิมอีกต่อไป แม้จะได้กลับมาเจอกันอีกครั้งก็ตาม