ณิชากลับถึงคอนโดฯ ช่วงหัวค่ำของวัน เธอเปิดประตูเข้าไปภายในคอนโดฯ ที่มืดสนิท ไร้เงาของบุคคลที่เธอหนีกลับมา พลันให้เธอถอนหายใจพรืดยาวด้วยความโล่งใจไปเปลาะหนึ่ง
แต่! ทุกอย่างกลับผิดคาด เมื่อณิชาเปิดไฟภายในคอนโดฯ จนสว่างจ้า กลับต้องชะงัก พลันอุทานด้วยท่าทีตกใจ “เฮ้ย!” เมื่อดวงตากลมโตสบตาเข้ากับตาคมของภูดิศที่นั่งรออยู่ก่อนแล้ว
“ตกใจ อะไรขนาดนั้น”
“ทำไมคุณ ไม่เปิดไฟในห้องเล่า”
“หนีกลับมาก่อนทำไม” ภูดิศยันตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ พลันตั้งคำถามด้วยน้ำเสียงและสีหน้าเย็นยะเยือก
“ฉันมีนัดกับเพื่อน” ณิชาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเลิ่กลั่ก พลันก้าวถอยหลังด้วยท่าทางตื่นตระหนกตกใจ
“อ้อเหรอ? นึกว่าหนีผม” ภูดิศก้าวเข้าหาณิชาช้า ๆ อย่างใจเย็น ชายหนุ่มยังคงตั้งคำถามกับหญิงสาวไม่หยุด
“ทำไมฉันต้องหนีคุณด้วยเล่า”
“นั่นน่ะสิ” คำพูดและประโยคนิ่งราวกับสายน้ำ แต่กลับแฝงไปด้วยความน่ากลัวอยู่ในนั้น
เมื่อแผ่นหลังบางป
