Chapter 7 : น้องสาวเพื่อนโดนล่อลวง NC

Chapter : 7 ณ ห้องครัวที่เงียบสงบ ภพค่อย ๆ วางถุงของกินลงบนโต๊ะอาหารอย่างเป็นระเบียบ ภายในถุงมีทั้งไวน์ ผักสด และขนมหลากชนิดที่เขาตั้งใจซื้อมาฝากทุกคนในบ้าน เมื่อวางทุกอย่างลงเสร็จ เขาสังเกตเห็นเคนที่กำลังยืนอยู่ตรงเคาน์เตอร์ครัว กำลังชงกาแฟอย่างสบายใจ “มึงมาทำไรเนี่ย?” ภพเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้มเล็ก ๆ แสดงถึงความผ่อนคลาย น้ำเสียงขรึม ๆ แต่ไม่ขาดความอบอุ่น เคนเหลือบตาขึ้นมอง ก่อนจะยิ้มตอบอย่างเป็นกันเอง “มาขอยืมคีย์บอร์ดของหนูพลอยน่ะ ของกูมันพังพอดี” เขายักไหล่อย่างไม่ถือสา ก่อนจะหยิบแก้วกาแฟขึ้นจิบ “แล้วกูก็ขอวิสาสะชงกาแฟกินเองด้วย มึงคงไม่ว่าอะไรนะ?” ภพพยักหน้าเป็นเชิงอนุญาต “ตามสบาย...ว่าแต่พลอยไปไหนล่ะ?” “เมื่อกี้เห็นบอกว่าจะขึ้นไปเข้าห้องน้ำ” เคนตอบพร้อมเดินมานั่งลงใกล้ภพ ท่าทีดูสบาย ๆ มือถือแก้วกาแฟมั่นคง “อืม...งั้นเหรอ” ภพตอบรับเบา ๆ พลางทอดสายตาครุ่นคิดไปยังที่ไกล ก่อนจะกลับมามองหน้าเคนด้วยสีหน้าจริงจังที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างฉับพลัน “ว่าแต่...กูขอปรึกษามึงหน่อยสิ?” เคนมองภพด้วยความสงสัย “ว่ามาเลย มีอะไร?” ภพพิงตัวกับพนักเก้าอี้ ขณะดวงตาคู่คมสะท้อนแววความคิดที่กำลังครุกรุ่น “มึงว่าดีไหม...ถ้ากูจะให้พลอยพาแฟนมารู้จักกับกูเป็นทางการสักที?” เคนพยักหน้าช้า ๆ ด้วยความเข้าใจ “เอาสิ กูว่าดีนะ...ก็เห็นคบกับไอ้เร็นมาเกือบปีแล้วนี่ แค่นี้ก็คงพิสูจน์อะไรได้หลายอย่างแล้ว” ภพผงกหัวเป็นเชิงเห็นด้วยกับคำพูดของเพื่อน พลางยิ้มบาง ๆ อย่างพึงพอใจ “งั้นไว้พรุ่งนี้กูจะเรียกมึงมาด้วยกันแล้วเราจะเจอกับไอ้เร็นด้วยกัน” เคนยิ้มและยกแก้วกาแฟขึ้นจิบอีกครั้ง “ได้สิ ตามนั้นเลย” บรรยากาศในครัวเริ่มกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง จนกระทั่งเสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังขึ้นจากบันได ก่อนจะปรากฏร่างของพลอยในชุดเสื้อกล้ามและกางเกงขาสั้นทรงสปอร์ตเรียบง่าย เธอเดินลงมาด้วยท่าทางที่แฝงด้วยความกังวลเล็ก ๆ ดวงตาของเธอเหลือบมองไปทางเคน ก่อนจะหลบสายตาอย่างรวดเร็ว ท่าทางเลิ่กลั่กที่เกิดขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว ในทางกลับกัน เคนกลับคงท่าทางนิ่งเฉย สายตาของเขาแฝงความพึงพอใจอยู่ลึก ๆ จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้า สายตาทั้งสองได้ประสานกันเพียงเสี้ยววินาทีแต่กลับทิ้งความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะอธิบายเอาไว้ ก่อนที่พลอยจะเบนสายตาออกไป ราวกับต้องการกลบเกลื่อนบางสิ่งในใจ คืนนั้น เวลา 23:00 น. เคนนั่งทำงานอยู่ในห้องทำงานที่เงียบสงัด เสียงคลิกเมาส์และเสียงพิมพ์แป้นพิมพ์ดังขึ้นเบาๆในจังหวะที่สม่ำเสมอ ขณะนั้นเองเสียงออดหน้าบ้านดังขึ้นแผ่วเบาแต่ชัดเจนพอให้เคนหยุดมือ เขาละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์แล้วค่อยๆผ่อนลมหายใจ ในใจรู้ดีว่าคนที่อยู่หลังประตูนั้นเป็นใคร เคนลุกจากเก้าอี้เดินลงบันไดด้วยท่าทีเรียบง่าย แต่ในใจเขากลับรู้สึกเหมือนมีเปลวไฟเล็กๆที่คุกรุ่นขึ้นอย่างช้าๆ จนเมื่อเปิดประตูเห็นใบหน้าของพลอย เขาก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มมุมปาก แววตาฉายแววความอ่อนโยนปนไปด้วยความตื่นเต้นที่เก็บซ่อนไว้ “เข้ามาก่อนสิ...” เสียงของเขานุ่มนวลแต่น่าค้นหา ชวนให้พลอยอดสะท้านในใจไม่ได้ พลอยแม้จะรู้สึกประหม่าก็เดินตามเคนเข้ามาในบ้านด้วยความไว้วางใจ ในบรรยากาศที่มีเพียงเขาและเธอ ความเงียบสงบของค่ำคืนกลับยิ่งทำให้ทุกเสียง ทุกสัมผัสที่ไม่ต้องเอ่ยออกมา ดูเหมือนจะดังก้องอยู่ในห้วงใจของทั้งสอง “ออกมาจากบ้านป่านนี้ไม่กลัวไอ้ภพจับได้เหรอ?” เคนถามแฝงนัยยะบางอย่างขณะยิ้มและแอบยินดีที่พลอยมาหา ซึ่งตรงกับความคาดหวังของเขา “น่าตื่นเต้นออก...แต่จริง ๆ ก็แอบกลัว” พลอยมีท่าทีอ่อนไหว ขณะกุมมือและเล่นนิ้วไปมาด้วยสีหน้ากังวล เนื่องจากอุณหภูมิในร่างที่ร้อนขึ้นเรื่อย ๆ จากความรู้สึกที่ต้องทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ กับพี่ชายและแฟนหนุ่ม มันทำให้เธอเหงื่อตก “แล้วไม่รู้สึกผิดต่อไอ้เร็นบ้างเหรอที่คิดจะมาทำอะไรแบบนี้กับพี่...” เคนยิงคำถามที่ทำให้พลอยรู้สึกร้อนวูบวาบ ดวงตาเบิกกว้างและรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง อึดอัดแต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะตัวเองเลือกเส้นทางที่ผิดบาปนี้เอง “ก็แอบมีบ้างค่ะ แต่ว่าหนูเริ่ม...ติดใจพี่ไปแล้ว...” จู่ ๆ สาวแว่นคนนี้ส่ายหน้าไปมา “ไม่สิ...เอาจริง ๆ หนูชอบพี่ก่อนที่จะชอบไอ้เร็นอีก และกับมันเราเหมือนเป็นเพื่อนกันมากกว่าที่จะเป็นแฟน...” พลอยหาข้ออ้างให้ตัวเองขณะกล่าวพลางช้อนตามองเคนอย่างคาดหวัง เธอกลัวว่าจะทำให้อีกฝ่ายไม่พอใจเพราะความสำส่อนของตัวเอง ‘คิด ๆ ดูเลย...เรานี่มันเป็น...ผู้หญิงเฮงซวยจริง ๆ ’ พลอยครุ่นคิดในใจอย่างรู้สึกผิด ตอนที่ทำมันเป็นเพราะอารมณ์พาไป แต่ตอนนี้เมื่อสงบสติอารมณ์ได้แล้วเธอก็รับรู้ว่าตัวเองนั้นผิดเต็ม ๆ ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังเลือกที่จะทำแบบนี้ต่อไปอยู่ดี ความรู้สึกที่กำลังเกิดขึ้นนี้มันยากที่จะอธิบายสำหรับเธอ... เมื่อมาถึงห้องครัวในบ้านเคน พลอยก็สะดุดตากับถาดพิซซ่าชีสที่ยังอุ่น ๆ วางอยู่บนโต๊ะ กลิ่นหอมอบอวลลอยมาแตะจมูก ทำให้เธอยิ้มกว้างด้วยความดีใจ เมื่อเห็นว่าเคนได้เตรียมสิ่งที่เธออยากได้ตั้งแต่เมื่อเย็นไว้ให้โดยเฉพาะ “พี่เตรียมเอาไว้ให้หนูเหรอคะ?” พลอยถามอย่างตื่นเต้น ความขุ่นมัวที่มีอยู่หายเป็นปริดทิ้งในพริบตา ดวงตาใส ๆ ของเธอเป็นประกาย รอยยิ้มเผยความรู้สึกอย่างชัดเจน เธอทั้งยินดีและขวยเขินที่เคนใส่ใจในสิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเธอได้อย่างละเอียด เคนยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ก่อนจะตอบ “คิดซะว่าเป็นรางวัล...” เขาเลื่อนเก้าอี้และนั่งลงตรงข้ามพลอย แววตาของเขามีประกายของความหมายบางอย่างที่ยากจะคาดเดา “รางวัล...?” พลอยทวนคำอย่างงง ๆ ก่อนจะค่อย ๆ รับรู้ถึงบรรยากาศที่เปลี่ยนไป น้ำเสียงและสายตาของเคนทำให้เธอเริ่มเข้าใจทีละนิด ว่ารางวัลที่เขาพูดถึงไม่ใช่แค่พิซซ่าชีสอย่างที่คิด “ใช่...รางวัล” เคนพูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลแฝงความเจ้าเล่ห์ “แต่ก่อนที่หนูจะได้รับรางวัล หนูต้องทำตัวเป็นเด็กดีของพี่ก่อน...” จากนั้นเขาก็ถอดกางเกงลงและเปิดเผยเจ้าโลกของตัวเองอย่างไร้ยางอาย ‘นี่พี่เขาจะให้เรา...’ พลอยครุ่นคิดอย่างประหลาดใจขณะมองดูแท่งเนื้อแท่งยาวใหญ่นั้น ใบหน้าภายใต้กรอบแว่นแดงซ่านไปหมดด้วยอุณหภูมิที่ขึ้นสูงอย่างเฉียบพลัน “รู้จะว่าต้องทำยังไง?” เคนกล่าวพลางแสยะยิ้มและเท้าคาง เหม่อมองพลอยด้วยสายตาลุ่มลึกสุดเย้ายวนใจ To be continued...