06

เจ็บให้ได้ครึ่งหนึ่งของเพลิงกัลป์หรือ เขากล่าวออกมาโดยที่ไม่รู้เลยว่าเธอเองก็เจ็บปวดไม่ได้ต่างกัน ซ้ำยังไม่ได้ไปเจอพี่สาวตั้งแต่เกิดเรื่องจนไม่รู้ว่าตอนนี้วันเวลามันผ่านมานานแค่ไหนแล้ว กระทั่งขอจันทร์โดนปลุกให้ลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อออกไปทำธุระในเช้าของวันที่อาการเริ่มดีขึ้น ต้องยอมรับเลยว่าตั้งแต่ออกมาจากบ้านหลังใหญ่ที่อาศัยอยู่ตั้งแต่เด็กจนโตนั้นมีความยากลำบากในการใช้ชีวิตเป็นอย่างมาก เพราะนอกจากอาหารการกินเพลิงกัลป์ก็ทิ้งให้คนตาบอดเช่นเธอทำเองทุกอย่าง ยังดีที่ตอนเข้าห้องน้ำเขายังคอยยืนรออยู่หน้าบานประตูทุกครั้ง “หนูขอจันทร์ เป็นยังไงบ้างลูก ออกมาอยู่แบบนี้แล้วลำบากไหมคะ” คุณหญิงกุลจิราที่วันนี้ตั้งใจมาเป็นพยานบุคคลพร้อมกับผู้ติดตามอีกจำนวนหนึ่งกล่าวถามลูกสะใภ้ในนาม ใจจริงหล่อนเองก็อยากที่จะให้คนทั้งสองนั้นจัดงานแต่งตามพิธีรีตรอง หากแต่ก็คงจะทำแบบนั้นไม่ได้ในเมื่อลูกชายหล่อนนั้นมีคนรักเป็นตัวเป็นตนอยู่แล้ว หวังเพียงว่าเรื่องยุ่งเหยิงครั้งนี้จะสามารถจบลงได้ในเร็ววัน อย่าให้ใครต้องมาเจ็บปวดทรมานไปมากกว่านี้เลย เพราะหล่อนเองก็แทบจะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเช่นกัน “นิดหน่อยค่ะ กำลังพยายามปรับตัวอยู่ค่ะ ขอบคุณมากเลยนะคะที่ช่วยเหลือคุณพ่อเอาไว้ ไหนจะเรื่องการรักษาพี่พาจันทร์อีก บุญคุณในครั้งนี้หนูจะไม่ลืมเลยค่ะ” “ไม่ต้องถึงนั้นหรอก เพราะฉันทำไปทั้งหมดก็เพื่อพาจันทร์คนเดียว พวกเธอมันก็แค่ผลพลอยได้” “ตาเพลิง...” “ยังไงก็ต้องขอบคุณอยู่ดีค่ะ” “เลิกพล่ามสักที ส่งเอกสารมาให้ฉันได้แล้ว” เจ้าบ่าวที่หน้าตึงตั้งแต่ขับรถพาเจ้าสาวมาถึงที่ทำการรีบเก็บเอกสารสำคัญเอาไว้ในแฟ้มที่เตรียมมาเมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้นตามกฎหมาย ทว่าสายตาก็ยังคอยเหลือบมองเพื่อจับสังเกตอาการคนของบ้านภรรยาในนามข้างกายอยู่เป็นระยะ ความระริกระรี้ของสองแม่ลูกนั้นแทบจะไม่ได้ทำให้เพลิงกัลป์แปลกใจอะไรเลย เขาช่วยเหลือเรื่องเงินในบริษัทก็จริงแต่ถ้าทำมันเละเทะอีกเมื่อไหร่เพลิงกัลป์ก็พร้อมที่จะตัดหางปล่อยวัดทันที ขอจันทร์มีใบหน้าหมองลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อสามารถรับรู้ได้ว่าบิดาเองก็คงจะเดินทางมาร่วมเป็นสักขีพยานในครั้งนี้ด้วย หากแต่ผู้ให้กำเนิดก็ไม่แม้จะกล่าวอะไรกับเธอเลย ทั้งในใจยังนึกไปถึงใบหน้าพี่สาวฝาแฝดซึ่งภาวนาขอให้ฟื้นขึ้นมาเร็ว ๆ เนื่องจากเธอไม่รู้ว่าจะรับมือกับสามีกำมะลอนี้ไปได้นานแค่ไหน และไม่รู้ว่าพาจันทร์จะเสียใจหรือไม่ที่เธอต้องมาทำอะไรแบบนี้แทน “งั้นแม่ไปนะขอจันทร์ พอดีว่าคุณพ่อเขามีประชุมต่ออีกน่ะ” “ใช่ ๆ เอาไว้โรสกับแม่จะไปเยี่ยมบ่อย ๆ นะคะ บาย” ขอจันทร์พยักหน้ารับอย่างปลงตกกับสองแม่ลูกที่เป็นตัวตั้งตัวตีให้บิดาระเห็จเธอออกมาจากบ้านที่เคยอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาครอบครัวในตอนยังเด็ก ที่หญิงสาวไม่อยากจะออกไปอยู่ที่อื่นก็เพราะที่นั่นเป็นเพียงความทรงจำหนึ่งเดียวที่เหลืออยู่ในวัยเด็ก แต่มาวันนี้มันก็ช่วยอะไรไม่ได้แล้วเพราะชีวิตต้องเดินหน้าต่อไป “จากนี้ไปก็ดูแลน้องให้ดีนะเพลิง” กุลจิราถอนหายใจออกมาเบา ๆ พอได้ทุกอย่างตามต้องการแล้วฝั่งนั้นก็แทบจะไม่ไยดีอะไรลูกสาวที่พิการทางสายตาต่อ ก่อนหล่อนจะรั้งตัวลูกชายและลูกสะใภ้ในนามเข้ามากอดเอาไว้แน่น ทุกอย่างเลยจบลงด้วยคำอวยพรของเจ้าหน้าที่และมารดาของสามี แปลกที่การแต่งงานนั้นเป็นสิ่งที่หลายคนหมายปองทำทุกอย่างเพื่อที่คว้ามา เรียนรู้หรือร่วมสร้างอนาคตไปด้วยกัน ทว่าขอจันทร์กลับคิดว่าการแต่งงานในนามครั้งนี้ของตัวเองนั้นเหมือนกำลังจะก้าวลงนรกที่ไม่มีสิทธิ์จะเลือกเองเสียด้วยซ้ำ “ที่ไหนเหรอคะ หรือถึงคอนโดแล้ว” ขอจันทร์เริ่มรู้สึกว่าตัวเองคล้ายกับจะเป็นตุ๊กตาหน้ารถให้ชายหนุ่มลากไปไหนได้ทุกที่ แต่ก็ไม่สามารถปฏิเสธได้เลยว่าเขาไม่ทิ้งเธอเอาไว้เหมือนวันแรกที่ต้องย้ายออกมาจากบ้านก็ดีแค่ไหนแล้ว “บริษัท” “กี่โมงแล้วคะ คุณมาทำงานต่อเหรอ แต่ว่าเราหาทางกลับเองไม่ได้หรอกนะคะ งั้นรบกวนช่วยติดต่ออิงให้หน่อยได้ไหมคะ เดี๋ยวเรายืนรอแถวนี้ก็ได้ค่ะ” “จะเที่ยงแล้ว ฉันมีงานด่วนต้องทำเลยไปส่งเธอที่บ้านก่อนไม่ได้” เพลิงกัลป์นักธุรกิจหนุ่มซึ่งเป็นที่น่าจับตามองของคนในแวดวงอยู่ตอนนี้กำลังเก็บข้าวของยัดใส่กระเป๋าเพื่อที่จะขึ้นไปยังตึกของบริษัท ที่เลขาตัวดีโทรตามจิกเขาตั้งแต่ยังขับรถไม่ทันพ้นสำนักทะเบียนเขต จึงไม่สามารถฝากใครไปส่งขอจันทร์ที่เรือนหอเพิ่งแล้วเสร็จก่อนได้ ความจริงมันต้องเรียกว่าบ้านใหม่ถึงจะถูกกว่าเพราะเราแค่แต่งกันตามเงื่อนไข “งั้นรบกวนด้วยนะคะ เดี๋ยวเราบอกเบอร์โทรอิงให้ค่ะ” “อย่าทำให้ฉันดูแย่ไปมากกว่านี้ได้ไหม แล้วก็อย่างที่บอกนอกจากครอบครัวเราแล้วไม่มีใครรู้ว่าฉันแต่งกับเธอที่เป็นฝาแฝดของพาจันทร์ แต่ทุกคนยังเข้าใจว่าฉันยังคบกับพี่เธออยู่ ฉะนั้นถ้ามีใครเข้ามาคุยด้วยให้คุยในฐานะพาจันทร์เข้าใจหรือเปล่า เพราะเรื่องอุบัติเหตุพี่สาวเธอมีแค่คนในเท่านั้นที่รู้ เราไม่ได้แพร่งพรายเรื่องนี้ออกไป” “อ่า หมายถึงว่าจะให้เราเป็นพี่พาจันทร์เหรอคะ...” “ใช่สิ พยายามอย่าให้ใครรู้ด้วยว่าเธอตาบอด” “คุณมันเป็นบ้าไปแล้วจริง ๆ” หญิงสาวต้องลงจากรถโดยแรงฉุดกระชากของผู้ที่เพิ่งเป็นสามีมาด ๆ แต่งในนามยังไม่พอ ขอจันทร์ต้องมาเป็นตัวแทนของพี่สาวฝาแฝดตัวเองอีกหรือ ความรู้สึกที่เก็บเอาไว้ในส่วนลึกตลอดมาจึงทำให้ฝ่ามือขาวบีบเข้าหากันแน่น ก่อนจะต้องกลั้นหายใจเมื่อรับรู้ได้ถึงการใกล้ชิดจากเพลิงกัลป์ซึ่งกำลังสวมใส่แว่นให้ตัวเองอยู่ “เกร็งอะไรขนาดนั้น ฉันแค่จะใส่แว่นให้ไม่ได้คิดจะพิศวาสหรือทำอะไรไม่ดีกับเธอ” “คุณเพลิงกัลป์... ช่วยถอยออกไปทีนะคะ” “ฉันไม่ได้อยากจะใกล้ชิดเธอเลยสักนิด ไม่รู้คิดถูกหรือคิดผิดที่พาเธอมาด้วย หวังว่าความคงจะไม่แตกก่อน แต่คงไม่หรอก เธอกับพาจันทร์หน้าเหมือนกันมาก ตอนเจอพวกเธอแรก ๆ ฉันเองก็ยังแยกไม่ออกเลย” “...ถ้าพี่พาจันทร์ฟื้นขึ้นมา ได้โปรดอย่าบอกพี่นะคะว่าเราจดทะเบียนกัน ถึงจะแค่หลอก ๆ แต่เราก็ไม่อยากให้พี่เสียใจ” “เธอคิดว่าเขาจะมีโอกาสฟื้นขึ้นมามากแค่ไหนล่ะ” นั่นเป็นความจริงที่กัดกินหัวใจของเพลิงกัลป์อยู่ในทุก ๆ วัน แม้ว่าเขาจะสรรหาหมอที่มีฝีมือดีเท่าไหร่มารักษาคนรักก็ตาม ทว่าเปอร์เซ็นต์ที่พาจันทร์จะฟื้นขึ้นมานั้นก็เท่าเดิม มีบางครั้งที่เขายังคิดอยู่เลยว่าถ้าปล่อยคนรักให้นอนแบบนี้ต่อไปเรื่อย ๆ จะเป็นการทรมานอีกฝ่ายหรือไม่ แต่เพลิงกัลป์ยังนั้นมีความหวังอยู่ ว่าสักวันหนึ่งพาจันทร์คนที่เขารักจะต้องฟื้นขึ้นมา “สวัสดีครับ ท่านรอง...” คณินเลขาหนุ่มเพศทางเลือกแทบจะเบรกตัวเองเอาไว้ไม่ทันเมื่อเห็นว่าผู้เป็นเจ้านายนั้นพาใครเดินควงแขนขึ้นมาด้วย และเนื่องจากเขารู้ว่าอะไรเป็นอะไร ไม่คิดว่าท่านรองประธานจะกล้าพาน้องสาวฝาแฝดคนรักมาถึงที่นี่ ดูผิวเผินทั้งสองคนก็เหมือนกันมากอยู่หรอก แต่เจ้านายเขาจะรู้ไหมว่าสายตามันหลอกกันไม่ได้ “กูจะบ้าจริงก็คราวนี้” “เมื่อกี้คุณว่าอะไรนะ” “เปล่าค้าบ วันนี้ท่านรองพาคุณพาจันทร์มาด้วยหรือครับ งั้นใกล้เที่ยงแล้วจะให้กระผมเตรียมอะไรเอาไว้ให้ทานดีขอรับ” เลขาหนุ่มพูดทีเล่นทีจริงในขณะที่เปิดประตูห้องวิวสูงสุดให้เจ้านาย เขาทำงานเป็นผู้ช่วยให้เพลิงกัลป์ตั้งแต่เข้ามาเรียนรู้งานใหม่ ๆ จนตอนนี้ได้เห็นอีกฝ่ายขึ้นนั่งเก้าอี้รองประธานก็มีความภูมิใจในตัวอีกฝ่ายเป็นอย่างมาก เรียกได้ว่าทุกอย่างกำลังจะดีแล้วแต่คนรักท่านรองประธานดันมาประสบอุบัติเหตุเสียก่อน แต่เขาเชื่อว่าคงไม่มีใครอยากที่จะให้มันเกิดขึ้น “จะทานอะไรก็บอกมันไป” “เราเลือกได้เหรอคะ” “อยู่ต่อหน้าคนอื่นให้แทนตัวเองว่าพา ไม่ทันไรก็ลืมสถานะตัวเองแล้วเหรอ”