คราม ทิ้งตัวลงบนโซฟาหนังสีดำในคอนโดหรูของเขาที่มองเห็นวิวเมืองยามค่ำคืน ไฟ ในห้องยังคง มืดมิด มีเพียงแสงสะท้อนจากกระจกบานใหญ่ที่สาดส่องเข้ามาเท่านั้น เสื้อเชิ้ตนักศึกษา ของเขา ยับยู่ยี่ และมีกลิ่นเหงื่อปนกลิ่นบุหรี่จางๆ เขาไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้า ตั้งแต่กลับจากมหาวิทยาลัย ความเงียบ ที่แผ่ซ่านอยู่ในห้องนี้มัน กัดกิน เขามากกว่าความรุนแรงใดๆ ที่เขาเคยเผชิญ
เขาหยิบ แก้ววิสกี้ราคาแพงที่รินไว้ตั้งแต่เมื่อคืนขึ้นมาดื่มรวดเดียว ความร้อนผ่าว ของแอลกอฮอล์ไม่ได้ช่วยให้หัวใจของเขาสงบลงเลยแม้แต่น้อย ใบหน้า ของ ปลายฟ้า รอยยิ้ม ที่เธอมีให้ ไอ้กาย เมื่อตอนกลางวัน มันตามมาหลอกหลอนเขาไม่หยุดหย่อน
คราม: ( เสียงแหบห้าว ตะโกน ใส่ความมืด) “รัก เหรอ! มึง กล้า รัก ไอ้กาย เหรอ ปลายฟ้า! มึง ลืม ไปแล้ว เหรอ ว่า ใคร คือ คนแรก ของ มึง! ใคร ที่ สอน ให้ มึง รู้จัก ทุกอย่าง! ใคร ที่ อยู่กับ มึง มานาน กว่า ไอ้หน้าซื่อ คนน
