ตอนที่ 7: เกมอำนาจบนโต๊ะอาหาร

คราม ขับรถสปอร์ตพา ปลายฟ้า มาถึงร้านอาหารหรูแห่งหนึ่งใจกลางเมือง การปรากฏตัวของครามในชุดลำลองราคาแพงและปลายฟ้าที่ดูดีอยู่แล้ว ทำให้ทั้งคู่เป็นจุดสนใจทันที ครามเปิดประตูรถให้เธออย่างสุภาพ ก่อนจะใช้มือแตะที่กลางหลังของเธอเบา ๆ เป็นการนำทางและแสดงความเป็นเจ้าของอย่างแนบเนียน คราม: "จำกฎให้ดีนะ ปลายฟ้า" ครามกระซิบเสียงนุ่มแต่แฝงความหนักแน่น คราม: "ต่อหน้าคนอื่น น้อง คือ ที่รัก ของ พี่ และ น้อง ต้องเชื่อฟัง พี่ ทุกอย่าง! ห้ามทำให้ พี่ เสียหน้าเด็ดขาด" ปลายฟ้า: "ฉัน จำได้แล้วค่ะ พี่คราม" ปลายฟ้าตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่แข็งกระด้าง เธอกำลังควบคุมตัวเองไม่ให้เผลอใช้คำที่บ่งบอกถึงความโกรธ เมื่อพนักงานนำไปที่โต๊ะซึ่งเป็นโซนที่มองเห็นทิวทัศน์เมือง ครามก็ดึงเก้าอี้ให้ปลายฟ้าอย่างสุภาพอีกครั้ง การกระทำที่ดูเป็นสุภาพบุรุษนี้ทำให้ปลายฟ้าประหลาดใจ และนั่นทำให้เธอรู้สึกถึงความอันตรายในตัวเขามากขึ้น เพราะเขาสามารถสวมหน้ากากได้อย่างแนบเนียน คราม: "วันนี้ ที่รัก อยากทานอะไร" ครามถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลอย่างจงใจ แววตาของเขายังคงเต็มไปด้วยการประเมินและการควบคุม ปลายฟ้า: "ฉัน ไม่ค่อยหิวค่ะ" ปลายฟ้าตอบอย่างห้วน ๆ ครามโน้มตัวข้ามโต๊ะเข้ามาหาเธอเล็กน้อย ใบหน้าของเขาดูไม่พอใจ คราม: "ตอบดี ๆ ปลายฟ้า" เขาเน้นเสียงต่ำ คราม: " พี่ ไม่ชอบคนดื้อ น้อง กำลังทำลายการแสดงของเรานะ" ปลายฟ้าหายใจเข้าลึก ๆ ความรู้สึกว่าถูกกดดันในที่สาธารณะทำให้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองถูกล่า ปลายฟ้า: "ที่รัก" เธอเรียกตามกฎที่เขาตั้งไว้ ปลายฟ้า: " ฉัน ว่าเราสั่ง อาหารอิตาเลียน เบา ๆ มาทานกันดีกว่านะคะ ฉัน รู้สึกเหนื่อยเล็กน้อยจากการเรียนทั้งวัน" ครามยกยิ้มอย่างพึงพอใจ คราม: "ดีมาก ที่รัก" เขาใช้สายตามองกดดันเธออยู่ครู่หนึ่ง คราม: "จำไว้! ทุกครั้งที่ พี่ ถาม น้อง ต้องตอบด้วยคำที่อ่อนหวานที่สุด เพื่อให้ พี่ พอใจ บทเรียน ที่ พี่ สอนไปเมื่อวาน น้อง ลืมมันเร็วเกินไปนะ" ปลายฟ้ากัดฟันกรอดภายใต้รอยยิ้มจอมปลอม ปลายฟ้า: "ไม่ลืมหรอกค่ะ พี่คราม ฉัน แค่กำลังหาจังหวะที่จะ ออกคำสั่ง คืนจากจูบที่พี่ได้ไป" ครามหัวเราะเบา ๆ ราวกับว่าคำพูดของเธอเป็นเรื่องตลกขบขันที่สุด คราม: "จูบ ของ พี่ มีค่ามากกว่าที่ น้อง คิดนะ ปลายฟ้า น้อง ต้องสะสมมันไปเรื่อย ๆ กว่าจะเอามาแลกกับ อำนาจควบคุม ได้สำเร็จ" พนักงานมารับรายการอาหารไปแล้ว บรรยากาศรอบโต๊ะดูเหมือนคู่รักที่กระซิบกระซาบกัน แต่ความจริงแล้วมันคือการประลองอำนาจที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง คราม: "พี่ บอกให้ น้อง มาหา พี่ ที่ห้องสมุดแล้วทำไม น้อง ถึงยังชักช้าอยู่" ครามเริ่มการสนทนาด้วยน้ำเสียงเรียบ แต่เต็มไปด้วยอำนาจและอารมณ์ ปลายฟ้า: "ฉัน กำลังตั้งใจทำงาน" ปลายฟ้าตอบอย่างใจเย็น ปลายฟ้า: " ฉัน ไม่คิดว่า ที่รัก จะบ้าถึงขนาดบุกรุกไปถึงห้องสมุดคณะของ ฉัน พี่ ไม่กลัวสายตาคนอื่นเลยหรือไง" ครามหัวเราะในลำคอ คราม: " พี่ จะไปทุกที่ที่ พี่อยากไป และพี่จะทำทุกอย่างที่พี่ อยากทำปลายฟ้า น้องต้องรู้ว่าน้อง ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธพี่อีกต่อไปแล้ว สถานะ ที่พี่ ประกาศไปเมื่อวาน... มันเป็นเรื่องจริง" ปลายฟ้า: "สถานะอะไร" ปลายฟ้าถามอย่างท้าทาย ปลายฟ้า: " สถานะคู่ขา ที่ต้องเชื่อฟัง พี่ ทุกอย่างเหรอคะ" คราม: "ใช่!" ครามตอบเสียงหนักแน่น คราม: "และมันรวมไปถึงการที่ น้อง ต้องคอยให้ความสุขทางกายกับ พี่ ทุกครั้งที่ พี่ ต้องการด้วย" ปลายฟ้าใช้ส้อมจิ้มไปที่ขนมปังอย่างแรง เธอต้องควบคุมความโกรธที่พุ่งขึ้นมาในอก ปลายฟ้า: "แล้วถ้า ฉัน ทำให้ พี่ เสียหน้าในที่สาธารณะล่ะ" ปลายฟ้าท้าทายกลับ ปลายฟ้า: " ฉัน จะทำให้พี่ ดูเหมือนคนบ้าอำนาจที่ควบคุมไม่ได้ ความลับ ของเราจะไม่ใช่ความลับอีกต่อไป" คราม: "ลองดูสิ" ครามตอบอย่างไม่ยี่หระ คราม: "ถ้า น้อง กล้าทำลายกฎที่ พี่ตั้งไว้ พี่จะทำให้น้องเสียใจมากกว่าที่ น้องเคยรู้สึก การแก้แค้น ของน้อง จะจบลงทันที และ พี่จะเป็นคนกำหนดทุกอย่าง" เขาหยุดพูดชั่วครู่ ก่อนจะยื่นมือข้ามโต๊ะมาจับมือเธอแน่น และบีบมันเล็กน้อยเป็นการเตือน สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังและอันตราย คราม: "พี่ เห็นแววตาของ น้องนะ ที่รัก" ครามกล่าว คราม: "แววตาที่เต็มไปด้วยความแค้นและความเกลียดชังที่ น้องมีต่อพี่ น้อง ฃคิดจะทำอะไร พี่ รู้ทัน น้อง ทุกอย่าง พี่ ไม่ได้โง่นะ ปลายฟ้า" ปลายฟ้า: "แล้ว พี่ กลัวไหมล่ะคะ" ปลายฟ้าถามอย่างไม่ลดละ ปลายฟ้า: "กลัวว่า ฉัน จะทำให้ พี่ ต้อง พ่ายแพ้ ต่อเกมนี้ กลัวว่า พี่ จะกลายเป็นคนที่ ตกหลุมรักเหยื่อ ของตัวเอง" ครามหัวเราะอย่างมั่นใจ คราม: " พี่ ไม่มีคำว่ากลัวในพจนานุกรมของ พี่ หรอก ปลายฟ้า พี่ รับประกันได้ว่าเกมนี้จะจบลงด้วยการที่ น้อง ยอมจำนนต่อ พี่ อย่างสมบูรณ์ และ น้อง จะต้อง ร้องขอ ให้ พี่ ครอบครอง น้อง ตลอดไป ความแค้น ของ น้อง จะกลายเป็น ความต้องการ ในตัว พี่ ในไม่ช้า" เมื่อพนักงานนำอาหารมาเสิร์ฟ ครามก็เปลี่ยนท่าทีกลับมาเป็นคนสุภาพบุรุษอีกครั้ง เขาตัดสเต็กให้ปลายฟ้าอย่างประณีต แต่บทสนทนาใต้โต๊ะกลับเต็มไปด้วยความอันตราย ครามโน้มตัวเข้ามาหาเธออีกครั้ง คราม: "กฎสุดท้ายที่ พี่ จะเพิ่มให้น้อง เพื่อให้เกมนี้สนุกขึ้น และเป็นข้อตกลงสุดท้ายก่อนที่น้องจะมาเป็นของพี่อย่างสมบูรณ์" ปลายฟ้ามองเขาอย่างระแวง ปลายฟ้า: "กฎอะไรอีกคะ" คราม: "พี่ จะให้เวลา น้อง ห้าวัน" ครามกล่าวอย่างชัดถ้อยชัดคำ คราม: "ห้าวันนี้ น้อง มีอิสระที่จะไปไหนก็ได้ ทำอะไรก็ได้ พี่ จะไม่วุ่นวายกับน้องในเวลานี้ แต่พอพ้นห้าวัน... น้อง ต้องมาอยู่กับ พี่ ที่คอนโดของ พี่ ตลอดเวลา น้อง ต้องพร้อมเป็น ของพี่ ตลอด 24 ชั่วโมง และเราจะ เริ่มต้น เกมนี้อย่างจริงจัง" ปลายฟ้าตกตะลึงกับข้อเสนอที่บ้าคลั่งนี้ ปลายฟ้า: "ไม่! ฉัน ไม่ทำตามกฎบ้า ๆ นี่หรอก! ฉัน ไม่ไปอยู่กับ พี่! พี่ คิดว่าฉันเป็นอะไร!" ครามยิ้มร้ายกาจ คราม: "ปฏิเสธเหรอ? น้อง ลืมไปแล้วเหรอว่าถ้า น้อง ปฏิเสธคำสั่งของ พี่... บทลงโทษ คืออะไร พี่ จะใช้ อำนาจ ที่ พี่ มี ทำลาย ทุกอย่างที่ น้อง รัก รวมถึง พี่ข้าว รุ่นพี่ของ น้อง ด้วย" ปลายฟ้า: "ฉัน จะฟ้องอาจารย์!" ปลายฟ้าพยายามขู่ แต่เธอก็รู้ดีว่ามันไร้ผล คราม: "ลองดูสิ" ครามท้าทาย คราม: "และ พี่ จะให้พ่อ พี่สั่งไล่อาจารย์ที่กล้าเข้ามายุ่งกับ พี่ ออกให้หมดเลย ปลายฟ้า" เขาหยุดพูดชั่วครู่ ก่อนจะใช้สายตาจ้องมองเธอด้วยความเย็นชา คราม: "ทางเลือกของ น้อง มีแค่สองทาง คือ ยอมรับ แล้วเล่นเกมนี้อย่างสนุก... หรือปฏิเสธ แล้วดูว่าชีวิตในมหาวิทยาลัยของ น้อง จะพังพินาศไปพร้อมกับชื่อเสียงของ น้อง ได้ขนาดไหน รวมถึง ชื่อเสียงของคนที่ น้อง อยากจะแก้แค้นให้ด้วย" ปลายฟ้าหลับตาลงอย่างเจ็บปวด เธอรู้ว่าการที่จะเอาชนะครามได้ เธอต้องเข้าไปในพื้นที่ของเขาอย่างไม่มีทางเลือก และการอยู่คอนโดของเขาคือโอกาสเดียวที่จะได้ สังเกตจุดอ่อน ของเขา ปลายฟ้า: "ก็ได้!" ปลายฟ้าตอบอย่างจำนนแต่เต็มไปด้วยความแค้น ปลายฟ้า : " ฉัน รับข้อเสนอของ พี่ แต่พี่ต้องจำไว้ว่า... ตลอดห้าวันนี้นับเป็น เวลาอิสระ ของ ฉัน และ ฉัน จะใช้มันในการสะสม จูบ เพื่อออกคำสั่ง ที่ทำให้ พี่ ต้องเจ็บปวด!" ครามยิ้มอย่างพึงพอใจ คราม: "ดีมาก ที่รัก" เขาโน้มตัวเข้ามาจูบที่หน้าผากเธอเบา ๆ อย่างอ่อนโยน คราม: " พี่ ชอบ เด็กดี ที่เชื่อฟัง พี่ และ พี่ จะรอวันที่ น้อง มาเป็น ของพี่ อย่างสมบูรณ์ที่คอนโด พี่ อย่างใจจดใจจ่อ"