ตอนที่ 8: คำสั่งจากรุ่นน้อง

เช้าวันแรกของ ห้าวันแห่งอิสระ ที่ ปลายฟ้า ได้รับมาตามข้อตกลงกับ คราม เธอใช้มันอย่างชาญฉลาดแทนที่จะใช้เพื่อหลบหนี ปลายฟ้า แต่งตัวสวยเป็นพิเศษและเลือกไปนั่งที่โรงอาหารวิศวะฯ อย่างจงใจ ซึ่งเป็นสถานที่ที่ครามไม่คาดคิดว่าเธอจะกล้าเข้ามา เมื่อ คราม เห็น ปลายฟ้า นั่งอยู่ท่ามกลางกลุ่มเพื่อนของเขา ใบหน้าของเขาก็แสดงความไม่พอใจอย่างชัดเจน เขาเดินตรงเข้ามาหาเธอทันที คราม: "ปลายฟ้า! น้อง มาทำอะไรที่นี่! พี่ บอกแล้วว่าห้าวันนี้ พี่ จะไม่วุ่นวายกับ น้อง แต่ น้อง เองที่เข้ามาในเขตของ พี่" ปลายฟ้า: (ยิ้มหวานราวกับไม่ได้มีเรื่องบาดหมางกัน) "อ้าว ที่รัก! ฉัน คิดถึง พี่ ก็เลยมาหาไงคะ! ฉัน มาใช้ เวลาอิสระ ของ ฉัน ให้มีประโยชน์" คราม: "มาหา พี่ เหรอ? หรือมาทำลาย อำนาจ ของ พี่ กันแน่" ปลายฟ้า: "พี่คราม นี่พูดอะไรแปลก ๆ นะคะ! ฉัน แค่อยากจะใช้ อำนาจ ที่ ฉัน มีจากการ จูบ ของ พี่ ไงคะ" เธอจงใจพูดคำว่า 'จูบ' และ 'อำนาจ' ด้วยน้ำเสียงกระซิบที่ได้ยินกันแค่สองคน ทำให้ คราม รู้สึกว่าถูกท้าทายอย่างยิ่ง คราม: (ลดเสียงลง) "น้อง มี จูบ แค่ครั้งเดียว จะเอามาทำอะไรกับ พี่ ได้" ปลายฟ้า: "จูบแรก ที่ พี่ จู่โจม ฉัน อย่างไร้มารยาทในห้องเก็บของนับเป็น อำนาจควบคุม ของพี่ ฉันได้รับจูบคืนในคืนนั้น และฉันจะใช้มันเดี๋ยวนี้แหละค่ะ" เธอใช้ปลายนิ้วแตะเบา ๆ ที่คางของ คราม อย่างยั่วเย้าต่อหน้าเพื่อน ๆ วิศวะฯ ของเขา ปลายฟ้า: "คำสั่งแรก ของ ฉัน คือ... พี่ ต้องไป ซื้อกาแฟเย็น ที่โรงอาหารคณะนิเทศฯ ให้ ฉัน ฃเดี๋ยวนี้เลยค่ะ! รุ่นพี่!" คราม: (นิ่งไปชั่วขณะ ดวงตาแข็งกร้าว) "น้อง สั่งให้ พี่ ไปโรงอาหาร นิเทศฯ เหรอ! น้อง กล้ามากนะ!" ปลายฟ้า: "พี่ จำกฎได้ไหมคะ! ถ้า พี่ จะเล่นเกมนี้กับ ฉัน... พี่ ต้องทำตาม คำสั่ง ของ ฉัน อย่างเคร่งครัด! พี่คราม จะยอม พ่ายแพ้ ตั้งแต่ คำสั่งแรก เลยเหรอคะ" ครามรู้ดีว่าถ้าเขาปฏิเสธกลางกลุ่มเพื่อนของเขา อำนาจที่เขาเคยประกาศไว้ในเกมนี้จะพังทลายทันที เขาไม่มีทางเลือก คราม: (กัดฟัน) "ได้! ปลายฟ้า! พี่ จะทำให้ น้อง เห็นว่า พี่ ทำตามคำสั่งได้! แต่ น้อง ต้องรู้ไว้ว่า พี่ จะกลับมาทวงคืน อำนาจ นี้อย่างสาสม!" คราม เดินออกไปจากโต๊ะทันทีท่ามกลางความตกตะลึงของเพื่อน ๆ และสายตานับร้อยคู่ที่มองมาที่ ปลายฟ้า อย่างชื่นชมและงุนงง วันรุ่งขึ้น ปลายฟ้า เพิ่มความถี่ในการใช้ อำนาจสั่งการ ของเธอ คราม ถูก ปลายฟ้า สั่งให้ทำเรื่องน่าอับอายและผิดวิสัยของเฮดว๊ากวิศวะอย่างต่อเนื่อง ที่ลานจอดรถ ปลายฟ้า: (ส่งข้อความเสียง) "พี่คราม! คำสั่งที่สอง ของ ฉัน คือ... พี่ ต้องไป ซื้อดอกกุหลาบสีแดง มาให้ ฉัน สิบดอก! แล้วเอามาให้ ฉัน ที่หน้าตึกคณะนิเทศฯ เดี๋ยวนี้! โดย พี่ ต้อง ตะโกน บอกว่า 'รักปลายฟ้าที่สุด!' ก่อนส่งให้ ฉัน!" คราม: (โทรกลับทันทีด้วยเสียงกราดเกรี้ยว) "น้อง นี่มันบ้าไปแล้ว! พี่ จะทำเรื่องแบบนั้นต่อหน้าคนอื่นได้ยังไง!" ปลายฟ้า: "พี่ กำลังจะปฏิเสธเหรอคะ! บทลงโทษ คือ ฉัน จะไปหา พี่ ที่ห้องพักเฮดว๊าก! แล้วจะ จูบ พี่ ต่อหน้าทุกคน! พี่ เลือกเอาเองค่ะ!" คราม ถอนหายใจอย่างแรงในสาย เขารู้ว่า ปลายฟ้า กล้าทำจริง และนั่นจะยิ่งทำลายภาพลักษณ์ของเขามากกว่า คราม: "ได้! พี่ จะทำตามที่ น้อง สั่ง! แต่ น้อง ต้องรอรับ การลงโทษ ที่หนักกว่านี้จาก พี่ แน่นอน!" ปลายฟ้า วางสายด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยชัยชนะ เธอรู้ว่าทุกครั้งที่ คราม ยอมทำตามคำสั่ง เขาจะยิ่ง เสียอำนาจ และยิ่ง ผูกพัน กับเธอมากขึ้น เย็นวันนั้น ปลายฟ้า ไปที่ห้องสมุดกลางและเจอ คราม กำลังนั่งทำงานอยู่คนเดียว ปลายฟ้า: "พี่คราม! คำสั่งที่สาม ของ ฉัน คือ... พี่ ต้องพา ฉัน ไปที่ห้องชมรมของ พี่ เดี๋ยวนี้! ฉัน อยากจะเห็นว่า รุ่นพี่ ที่น่ารังเกียจคนนี้ใช้ชีวิตอยู่ในโลกของ วิศวะ ยังไง!" คราม: (ลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้ามาประชิดตัวเธอ) "น้อง กำลังก้าวข้ามเส้นนะ ปลายฟ้า! ห้องชมรม คือพื้นที่ส่วนตัวของ พี่! น้อง ไม่มีสิทธิ์!" ปลายฟ้า: "แล้ว ห้องเก็บของ ที่ พี่ ลาก ฉัน เข้าไป... มันคือพื้นที่ส่วนตัวของ ฉัน เหรอคะ! พี่ ก็ไม่มีสิทธิ์เหมือนกัน! พี่ ต้องทำตาม คำสั่ง! ฉัน ต้องการทวงคืน พื้นที่ส่วนตัว ของ ฉัน ด้วยการ บุกรุก พื้นที่ของ พี่ บ้าง! พาฉันไปเดี๋ยวนี้!" คราม มองเข้าไปในดวงตาของ ปลายฟ้า อย่างลึกซึ้ง เขารู้ว่า ปลายฟ้า กำลังใช้ ตรรกะ ในการแก้แค้น ซึ่งทำให้เขาโกรธ แต่ก็ ทึ่ง ในความฉลาดของเธอ คราม: "ได้! พี่ จะพา น้อง ไป! แต่ น้อง ต้องรับผิดชอบสิ่งที่ น้อง พูดออกมานะ ปลายฟ้า!" คราม พา ปลายฟ้า เข้ามาในห้องชมรมที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์วิศวกรรมและแผนผังต่าง ๆ ห้องนี้เป็นโลกที่ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้เข้ามาง่าย ๆ คราม: (เสียงเย็นชา) "พอใจหรือยัง! ปลายฟ้า! น้อง เห็นแล้วนะว่า พี่ ทำตามคำสั่งของ น้อง ทุกอย่าง!" ปลายฟ้า: (เดินสำรวจรอบ ๆ อย่างไม่เกรงใจ) "ยังหรอกค่ะ! ฉัน ยังไม่เห็น จุดอ่อน ของ พี่ เลย! ฉัน ต้องการ คำสั่งที่สี่ เพื่อที่จะได้เห็น ด้านที่อ่อนแอที่สุด ของ พี่!" คราม: (กอดอก) "น้อง คิดว่า พี่ มี จุดอ่อน เหรอ! พี่ ไม่มีทางยอมแพ้ต่อ น้อง หรอก!" ปลายฟ้า: (เดินเข้าไปใกล้ครามแล้วโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูเขาอย่างแผ่วเบา) "คำสั่งที่สี่ ของ ฉัน คือ... พี่ ต้อง จูบ ฉัน ต่อหน้า กระจก บานนี้! และ พี่ ต้อง ยอมรับ ว่า พี่ กำลัง สนุก กับ เกม ที่ ฉัน เป็นคน ควบคุม! รุ่นพี่!" คำสั่งนี้ทำให้ คราม นิ่งงันไป เขามองใบหน้าของ ปลายฟ้า ที่เต็มไปด้วยความท้าทาย คราม: "น้อง... น้อง กำลังเล่นกับ ไฟ นะ!" ปลายฟ้า: "แล้ว พี่ จะปฏิเสธเหรอคะ! พี่ จะยอมให้ ฉัน ใช้ บทลงโทษ ที่รุนแรงกว่านี้เหรอคะ!" คราม ใช้มือดึง ปลายฟ้า เข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็ว ก่อนจะบดขยี้ริมฝีปากลงมาอย่างดุดัน การจูบครั้งนี้รุนแรงกว่าทุกครั้ง ไม่ใช่เพราะความแค้น แต่เพราะเขา พ่ายแพ้ ต่อ อำนาจ ที่เธอมีเหนือเขา เมื่อผละออกไป คราม หอบหายใจหนัก แต่ดวงตาของเขายังคงจ้องมองเธออย่างลึกซึ้ง คราม: (เสียงแหบพร่า) " พี่ ยอมรับ... พี่ สนุก... แต่ น้อง อย่าลืมนะ... อำนาจ ที่ น้อง มี... มันหมดลงแล้ว!" ปลายฟ้า: (ยิ้มอย่างผู้ชนะ) "จูบนั้น... คือการยอมจำนนของ พี่! พี่คราม! ฉัน จะรอ การลงโทษ ของ พี่ ที่คอนโดในอีกสามวันข้างหน้าค่ะ!"