“มุกวิเศษเหลือเกิน...”
รณนครางกับผิวสาวอย่างหลงใหล ม่านมุกระบายยิ้มออกมาอย่างขวยเขิน ลืมไปจนหมดสิ้นว่าก่อนหน้าบทพิศวาสนี้พวกเขาทะเลาะกันมากมายแค่ไหน
พ่อคนตัวโตพลิกตัวลงไปนอนเคียงข้าง ก่อนจะดึงหล่อนให้หันไปเผชิญหน้า
“ฉันจะล่ามมุกไว้กับเตียง... หากมันจะทำให้มุกอยู่กับฉันคนเดียว...”
“ทำไมต้องล่ามด้วยล่ะคะ ในเมื่อมุกก็ไม่มีใครสักหน่อย... มีแต่คุณณน...”
หญิงสาวจ้องมองใบหน้าหล่อเหลานั้นอย่างต้องการคำตอบ
รณนพ่นลมออกจากปาก “แกล้งถามใช่หรือเปล่า... อย่าคิดว่ามุกจะหลอกฉันได้ทุกอย่างสิ”
คำพูดส่อแววว่าหล่อนโกหกหลอกลวง ทำให้ม่านมุกดิ้นรนจากอ้อมแขนแกร่ง และลุกขึ้นนั่งจ้องหน้ารณนที่ลุกขึ้นนั่งตามเขม็ง
“พูดมาดี ๆ นะ มุกไปหลอกลวงอะไรคุณณน บอกมานะ ไม่งั้นมุกจะไปจากที่นี่ วันนี้ และเดี๋ยวนี้...”
ชายหนุ่มแค่นยิ้ม มองสาวน้อยที่ทำหน้าตายอยู่ตรงหน้าด้วยความเย้ยหยัน แต่จะรัก แม้จะโหยหา แต่หล่อนโกหกได
