แพรวดาวซมซานกลับไปหาบิดาที่ไร่องุ่นที่โคราช เพราะถึงแม้บิดาจะขายให้กับรามิลแล้ว แต่รามิลก็อนุญาตให้บิดาอาศัยอยู่ต่อไปได้อย่างไม่มีกำหนด
“พ่อ...”
กำนันพลกิจเงยหน้าขึ้นมองบุตรสาวคนโตที่ออกจากบ้านไปเกือบเดือนโดยไม่บอกกล่าวสักคำด้วยความดีใจ รีบเดินเข้ามากอดลูกสาว
“แพรว... ไปไหนมา รู้ไหมว่าพ่อเป็นห่วงแค่ไหน”
แพรวดาวไม่ตอบ ได้แต่กอดบิดาแน่น มีแต่พ่อเท่านั้นที่รักหล่อนอย่างจริงใจ เพราะไม่ว่าหล่อนจะทำอะไรผิดพลาดยังไง ท่านก็ไม่เคยโกรธเคือง หญิงสาวน้ำตาซึมซาบซึ้งกับความรักของท่านเต็มหัวใจ
“แพรวไปหาเพื่อนมาจ้ะ ต้องขอโทษพ่อด้วยที่แพรวไม่ได้ติดต่อมาเลย...”
กำนันพลกิจระบายยิ้มให้กับบุตรสาวด้วยความรักใคร่ พร้อมจะอภัยทุกอย่างให้กับแพรวดาวอยู่แล้ว “คราวหน้าคราวหลังก็บอกพ่อบ้างนะแพรว พ่อจะได้ไม่ต้องเป็นห่วง” หญิงสาวระบายยิ้ม พร้อมกับผงกศีรษะรับทราบกับบิดา
“จ้ะพ่อ แพรวจะไม่ทำให้พ่อทุกข์ใจอีกแล้ว แพร
