สาวน้อยพ้อออกไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ ขณะห่อไหล่หนีเมื่อคนตัวโตเริ่มอยู่ไม่สุข ฝังปลายจมูกลงมาที่ลำคอระหงของหล่อนหนักหน่วง
“พี่อาจจะโกหกหลายอย่าง... แต่สิ่งเดียวที่พี่ไม่เคยโกหกก็คือ...”
เขาจ้องมองหล่อนนิ่ง ด้วยสายตาหยาดเยิ้ม จนหล่อนต้องก้มหน้าหนีด้วยความเคอะเขิน รามิลหล่อเหลาร้ายกาจ ยิ่งอยู่ใกล้ก็ยิ่งระทวย และในยามนี้ในยามที่ลมหายใจร้อน ๆ ของเขาเป่ารดในระยะเผาขนแบบนี้ด้วยแล้ว เนื้อตัวของหล่อนก็อึดอัดขึ้นมาในบัดดล
ทั้ง ๆ ที่พยายามอย่างที่สุด ที่จะทำเป็นมองข้ามเจ้าความเย้ายวนใจที่พ่อคนตัวโตคาบติดมาตั้งแต่เกิด แต่สุดท้ายก็ทำไม่ได้ หน้าท้องร้อนผ่าวเหมือนทุกครั้งที่อยู่ใกล้พ่อเทพบุตรสุดหล่อคนนี้
“พี่รักเธอ... พราวฟ้า...พี่รักเธอ”
พราวฟ้าหมดปัญญาจะต้านทาน หัวใจอ่อนยวบยาบกับเสน่ห์แห่งบุรุษเพศของผู้ชายที่โอบกอดหล่อนไว้แนบชิด ขณะที่ใบหน้าหล่อกระชากใจฉีกยิ้มหวาน
“ถ้าพราวไม่เชื่อ... พี่จะพิสู
