เมื่อพระอาทิตย์ใกล้ตกดิน แสงทองอาบทั่วทุ่งทานตะวันจนกลายเป็นทะเลแห่งสีเหลือง เด็กๆ วิ่งเล่นอยู่ท่ามกลางแสงสวยนั้น เสียงหัวเราะของพวกเขาก้องสะท้อนออกไปไกล ขณะที่พงศ์วิชญ์กับอริสรายืนมองอยู่เงียบๆ เคียงกัน
“พี่ยังจำตอนที่เรามาเขาค้อด้วยกันวันแรกได้มั้ยคะ” อริสราพูดเสียงเบา “ตอนนั้นหนูยังกลัวพี่อยู่เลย แต่ก็มีความสุขมาก”
“จำได้สิ” เขาหันไปยิ้ม “แต่ตอนนี้กลายเป็นพี่ที่ต้องกลัวอายแทน แถมยังชอบดุพี่ต่อหน้าลูกด้วย”
“ก็พี่ชอบทำให้หนูหัวร้อน ตามใจลูกไปหมดทุกอย่างเลย” เธอหัวเราะทั้งน้ำตา “แต่พี่ก็ยังเป็นพี่วิชญ์คนเดิม...ที่หนูรักที่สุดอยู่ดี”
เขาโน้มหน้าลง จูบหน้าผากเธอเบาๆ
“พี่ก็ยังรักอายเหมือนเดิม...ไม่สิ มากกว่าเดิมทุกวันต่างหาก”
พงศ์วิชญ์โอบเธอเข้ามาแน่น ขณะที่ลูกๆ วิ่งเข้ามากอดขาพ่อแม่ทั้งสองพร้อมเสียงหัวเราะเจื้อยแจ้ว “พ่อกับแม่กอดกันอีกแล้ว!”
“ก็พวกเรารักกันนี่ครับ” เขาพูดพร้อมย่อตัวล
