บ้านไม้สองชั้นสีอบอุ่น ตั้งอยู่บนเนินเล็กๆ มีชานระเบียงทอดออกมารับลม ด้านหน้าคือทุ่งดอกทานตะวันเหลืองสดไกลสุดสายตา ล้อมรอบด้วยรั้วไม้สีขาวเล็กๆ และถนนกรวดที่คดเคี้ยวพาเข้าสู่ประตูบ้านที่เปิดรออยู่
ทุกอย่างเหมือนหลุดออกมาจากภาพในความฝันของเธอบ้านเล็กๆ กลางหุบเขา ที่มีทุ่งดอกไม้โอบไว้รอบตัว แสงแดดอุ่นส่องกระทบกระจกหน้าต่างสะท้อนเป็นประกายราวอัญมณี
“พี่วิชญ์...นี่มัน...” เสียงเธอขาดหายไปในลำคอ
เขาเดินเข้ามาใกล้ ยกมือขึ้นจับไหล่เธอเบาๆ
“บ้านในฝันของอายไง”
น้ำตาไหลอาบแก้มโดยไม่ต้องรอคำอธิบาย เธอหันมามองเขา ดวงตาสั่นระริก
“นี่คือ...บ้านในฝันของหนูจริงๆ เหรอคะ”
“อืม” เขาพยักหน้า ยิ้มละไม “จำได้มั้ย เมื่อหลายปีก่อนอายเคยพูดไว้ว่าอยากมีบ้านไม้เล็กๆ กลางเขา มีทุ่งทานตะวันรอบบ้าน มีชิงช้าให้นั่งตอนเย็น และอยากให้ลูกๆ วิ่งเล่นในสนามโดยไม่ต้องกลัวใคร”
เธอหัวเราะทั้งน้ำตา “พี่จำได้ด้วยเหรอคะ”
