หลังมื้อกลางวันปราณชนกไปที่แผนกสินค้าแม่และเด็กต่อ โดยที่เธอบอกภวิศว่าจะเรียกรถที่บ้านมารับ ทำให้ชายหนุ่มขอตัวแยกตัวกลับไปทำงาน
เพราะว่าลูกสาวอยู่ในวัยสองขวบครึ่งใกล้จะสามขวบ ทำให้เสื้อผ้าเปลี่ยนไซซ์อย่างรวดเร็วเพราะอยู่ในช่วงยืดตัว หญิงสาวจึงอยากจะซื้อรองเท้าและชุดใหม่ไปฝากน้องปาย
“สีอะไรดี หรือว่าจะพาน้องปายมาเลือกเองนะ” เธอพึมพำ มือก็พลิกดูชุดเอี๊ยมกระโปรงสำรวจรอยตะเข็บและความเรียบร้อยอื่นๆ
“สีชมพูสิ ลูกใส่คงน่ารักเดี๋ยวพี่ซื้อให้เองนะปราง”
เธอตัวแข็งเมื่อได้ยินเสียงห้าวดังจากด้านหลัง แม้ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นเสียงใคร แปลกที่เธอเคยเชื่อว่าตนเองลืมเขาไปได้แล้วแต่ก็เหมือนจะไม่ใช่
ปราณชนกวางชุดเด็กในมือแขวนเก็บไว้ตามเดิม จากนั้นจึงเดินเร็วๆ ออกจากร้านไปโดยไม่หันมามองธิติ ชายหนุ่มอ้าปากค้าง ไม่คิดว่าปฏิกิริยาของอดีตคนรักจะรุนแรงขนาดนี้
“เดี๋ยวครับปราง พี่ขอคุยด้วยได้ไหม” ธิติก้าวยา
