ตอนที่ 3 : ความใกล้ชิดที่เกินหน้าที่

"ถ้าอย่างนั้น... ลองเรียกผมว่า 'พี่ดิน' ดูสิครับ ผมก็อายุ 28 แล้ว" ไอวี่รู้สึกใบหน้าร้อนผ่าว เธอกำลังถูกภารโรงหนุ่มหล่อคนนี้หยอกล้อ "ก็ได้ค่ะ... พี่ดิน" ไอวี่ตอบเสียงแผ่ว ดินยิ้มด้วยความพึงพอใจ เขาเอื้อมมือมาแตะที่หัวไหล่ของเธอเบาๆ เป็นการสัมผัสที่รวดเร็วแต่เต็มไปด้วยความอบอุ่น "ดีมากครับครูไอวี่ ถ้ามีอะไรที่ต้องให้พี่ดินคนนี้ช่วย ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเล็กหรือเรื่องใหญ่ คุณครูเรียกผมได้ตลอดนะครับ" ดินกล่าวก่อนจะเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ไอวี่ ยืนอยู่กับความรู้สึกที่สับสน และหัวใจที่กำลังเต้นไม่เป็นจังหวะ กับภารโรงหนุ่มหล่อคนนี้ หลังจากเปิดเทอมไปได้สองสัปดาห์ ไอวี่ก็เริ่มคุ้นเคยกับงานสอน แต่เธอยังคงซุ่มซ่ามเหมือนเดิม หนึ่งในงานที่เธอต้องทำคือการจัดการชั้นหนังสือเก่าในห้องสมุดเพื่อจัดเตรียมมุมอ่านภาษาอังกฤษ เธอได้รับมอบหมายให้ขนย้ายชุดหนังสือเก่าที่หนักมากไปยังห้องเก็บของใต้บันได ขณะที่ไอวี่กำลังลากกล่องหนังสือที่หนักอึ้งลงจากชั้นสาม มือของเธอก็ลื่น กล่องหนังสือตกลงสู่พื้นเสียงดัง และที่แย่กว่านั้นคือ เธอเหยียบขั้นบันไดพลาดจนต้องรีบคว้าราวบันไดไว้แต่่ข้อเท้าเกิดพลิกอย่างกระทันหันจนรู้สึกเจ็บแปลบอย่างรุนแรง ไอวี่นั่งกุมข้อเท้าอยู่ตรงบันไดด้วยความเจ็บปวด เธอพยายามลุกขึ้น แต่ก็ไม่สามารถลงน้ำหนักได้ เธอหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา และนึกถึงเบอร์แรกที่เธอสามารถขอความช่วยเหลือได้ในโรงเรียนที่ว่างเปล่าหลังเลิกเรียนนี้ นั่นคือดินภารโรงหนุ่มหล่อที่เคยให้เบอร์โทรศัพท์ไว้เผื่อมีปัญหาเรื่องอุปกรณ์ เธอโทรออกอย่างรวดเร็ว ไม่นานนักดินก็รับสาย "สวัสดีครับ ครูไอวี่มีอะไรให้ช่วยเหรอครับ" เสียงของเขาทุ้มและเต็มไปด้วยความห่วงใย "พี่ดินคะ... ไอวี่ทำหนังสือตก แล้วก็... ข้อเท้าแพลงค่ะ อยู่ตรงบันไดชั้นสองค่ะ" ไอวี่กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เจือด้วยความเจ็บปวดและความอับอาย ดินตอบกลับอย่างรวดเร็วและจริงจัง "อยู่นิ่งๆ นะครับ ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้"