ไอวี่ไม่ได้กลับไปที่โรงเรียน เธอไม่ได้กลับไปเก็บข้าวของหรือทำเรื่องลาออกให้เป็นกิจจะลักษณะอย่างที่ควรจะเป็น เธอเลือกที่จะหายไปดื้อๆ ทิ้งไว้เพียงคำถามและความสงสัยให้พรั่งพรูอยู่ในกลุ่มเพื่อนร่วมงานที่กรุงเทพฯ
ในเวลานี้... ท่ามกลางบรรยากาศความศิวิไลซ์ของเมืองพัทยา ไอวี่กำลังแหวกว่ายอยู่ในสระว่ายน้ำหรูแบบ Infinity Pool ของโรงแรมห้าดาวที่ตั้งตระหง่านริมหาด เธอสวมชุดว่ายน้ำวันพีซสีเรียบที่ขับเน้นผิวขาวจัดแต่ทว่าบนผิวเนียนนั้นยังมี 'ร่องรอยสีกุหลาบ' จางๆ จากการถูกตีตราจองโดยชายสองคนปรากฏอยู่
ร่างกายที่เหนื่อยล้าค่อยๆ ทอดถอนไปตามผืนน้ำ เธอว่ายน้ำท่ากรรเชียง ปล่อยให้ร่างลอยคว้างมองดูท้องฟ้าสีครามที่ดูเหมือนจะกว้างใหญ่เกินไปสำหรับคนตัวเล็กๆ อย่างเธอ
อึก...
ทุกครั้งที่หลับตา ภาพเหตุการณ์ในคืนนั้นที่เขาใหญ่ก็ไหลย้อนกลับมาเหมือนหนามที่คอยทิ่มแทง ความซ่านสยิวที่ดินมอบให้กลางป่า และความดิบเถื่อนที่
