ตอนที่ 10 บังเอิญหรือจงใจ

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวก็ได้เจอกันที่โต๊ะอาหารอยู่ดี” “ยินดีที่รู้จักครับคุณลลิตา คุณลัลน์ลลิต ผมชื่อเมฆินทร์ พัฒนไพศาล มิลเลอร์ เรียกง่ายๆ ว่าเมฆก็ได้ครับ” เขาแนะนำตัวพร้อมส่งยิ้มให้เจ้าของบ้าน แต่สายตาคมกริบกลับหันมาหยุดอยู่ที่เธอเพียงเสี้ยววินาที...เป็นเสี้ยววินาทีที่ทำให้หัวใจของลัลน์ลลิตเต้นแรงจนแทบลืมหายใจ “ยินดีที่รู้จักค่ะคุณเมฆ เรียกป้าว่าคุณป้าก็ได้นะคะ” ลลิตาบอกด้วยดวงตาอ่อนโยน ความอบอุ่นในตัวเธอทำให้เมฆินทร์รู้สึกได้ถึงความเมตตาในตัวหญิงวัยกลางคนท่านนี้ เป็นความเมตตาที่เขาไม่เคยได้รับจากใคร แม้แต่คนที่เขาเคยเรียกว่า ‘แม่’ “ด้วยความยินดีครับคุณป้า” ขณะที่เขากับมารดาดูจะเข้ากันได้ดี แต่ลัลน์ลลิตกลับได้แต่ยืนนิ่งราวกับถูกแช่แข็งไปชั่วขณะ มือของเธอเย็นเฉียบ ลมหายใจติดขัด ไม่กล้าแม้แต่จะสบตากับเขาด้วยซ้ำ แต่เหมือนจะไม่มีใครทันสังเกตนอกจากเขาเท่านั้น “เชิญครับคุณเมฆ มานั่งทางนี้เลย” จักรินทร์ผายมือเชื้อเชิญด้วยท่าทีเป็นกันเอง “ขอบคุณครับท่าน” เมฆินทร์ตอบก่อนหันไปส่งสัญญาณให้คมสันเตรียมของชิ้นหนึ่งมาให้ภรรยาเจ้าของบ้าน “วันนี้ผมเตรียมของขวัญเล็กๆ น้อยๆ มาให้คุณป้าด้วยนะครับ ไม่แน่ใจว่าจะถูกใจคุณป้ารึเปล่า” “เกรงใจจังเลยค่ะ ความจริงไม่ต้องมีของขวัญอะไรก็ได้นะคะ” ลลิตาหัวเราะเบาๆ ก่อนหันไปมองลูกน้องของเขาที่เดินกลับมาพร้อมกับกระถางกล้วยไม้พันธุ์หายากที่เธอชื่นชอบเป็นพิเศษ “ตายจริง นี่คุณ...หามาได้ยังไงคะเนี่ย ป้าให้คนสวนไปหาอยู่นานก็ยังหาไม่ได้เลย เห็นว่าต้องขึ้นไปทางเหนือถึงจะได้มา แต่ป้าก็ยังไม่มีเวลาไปสักที” เธอมองกล้วยไม้สีสวยตรงหน้าด้วยความประทับใจ “พอดีผมได้ยินมาว่าคุณป้าชอบเลี้ยงกล้วยไม้ป่า ผมก็เลยให้ลูกน้องไปตระเวนหามาให้น่ะครับ ได้เห็นรอยยิ้มของคุณป้าก็ถือว่าผมเลือกของขวัญไม่ผิดจริงๆ” ลลิตายิ้มรับอย่างเอ็นดู “โถ ใส่ใจรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ของคนแก่แบบนี้น่ารักเหลือเกินค่ะ ดูท่าว่าคุณเมฆคงใส่ใจแฟนเป็นอย่างดีเลยนะคะเนี่ย” “ผมโสดสนิทครับ ยังไม่มีแฟน” คนโสดรีบบอกก่อนชำเลืองมองคนโสดอีกคนที่นั่งก้มหน้างุดอยู่ไม่ไกลนัก “จริงเหรอคะเนี่ย แหม...ไม่น่าเชื่อว่าคนที่ครบเครื่องทั้งรูปร่างหน้าตาและฐานะแบบนี้จะไม่มีสาวๆ มาสนใจ เอ...แต่ป้าว่าคนที่เป็นฝ่ายไม่สนใจน่าจะเป็นคุณเมฆมากกว่าจริงมั้ยคะ” “ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ ผมก็แค่ทำงานหนัก เลยไม่ว่างไปสนใจใครเป็นพิเศษเท่านั้น แต่จะว่าไปแล้ว...ก่อนหน้านี้ผมก็เจอคนที่...” “อาหารพร้อมแล้วนะคะ อุ๊ย! ขอโทษที่เสียมารยาทค่ะ” ลักษิกาชะงักกึกเมื่อเห็นว่ามีแขกนั่งอยู่ด้วย “มาพอดี ลักมาทำความรู้จักผู้ถือหุ้นคนใหม่ของพ่อสิ คนนี้ยัยลักที่ผมบอกครับ ส่วนคนนี้ชื่อคุณเมฆินทร์” “อ๋อ...สวัสดีค่ะคุณเมฆินทร์ ยินดีที่รู้จักนะคะ” ลักษิกายกมือไหว้ พลางยิ้มจนตาหยี เมฆินทร์หันไปมองเด็กสาวตรงหน้ามีใบหน้าคล้ายพี่สาวจนเขาชะงักไปวูบหนึ่ง ก่อนจะส่งยิ้มบาง “เรียกพี่เมฆก็ได้ครับ ไม่ต้องเป็นทางการขนาดนั้น” “งั้นลักขอเรียกพี่เมฆนะคะ” เธอพูดเสียงใส “เอาล่ะ ในเมื่ออาหารพร้อมแล้ว งั้นเราไปกินข้าวกันดีกว่าจะได้ไม่รบกวนเวลาพักผ่อนคุณเมฆจนเกินไป” แล้วจักรินทร์ก็พาเมฆินทร์ไปยังห้องอาหาร โดยมีลลิตาและลักษิกาเดินเคียงกันไป ส่วนลัลน์ลลิตตั้งใจเดินรั้งท้ายด้วยหัวใจที่เต้นตึกตักกลัวว่าเขาจะเผลอพูดเรื่องคืนนั้นขึ้นมาให้เธอได้อาย ทว่าเขากลับไม่ได้พูดในสิ่งที่เธอกลัวแม้แต่น้อย เสียงหัวเราะดังขึ้นรอบโต๊ะอาหาร จักรินทร์หัวเราะตามด้วยความเอ็นดู แต่ในแววตาเมฆินทร์กลับมีบางอย่างแปลกออกไป มันไม่ใช่แค่รอยยิ้มของคนเป็นมิตร แต่เป็นรอยยิ้มของคนที่ ‘กำลังเล่นเกม’ ลัลน์ลลิตนั่งนิ่งอยู่ข้างมารดา หัวใจเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ ร่างกายร้อนวูบเมื่อได้ยินเขาพูดกับน้องสาวที่อาสานั่งเป็นเพื่อนแขกของบิดา เธอไม่เข้าใจเลยว่าเขามาที่นี่ทำไม นี่มันเป็นแค่ความบังเอิญหรือจงใจกันแน่? เมฆินทร์ดูจะสนุกกับบทสนทนา เขาหันไปพูดกับจักรินทร์อย่างคล่องแคล่วเรื่องธุรกิจ ราวกับรู้จักระบบการจัดการในบริษัทมานาน ทั้งยังพูดถึงห้างสาขาใหม่ในเชียงใหม่ที่เพิ่งเปิดตัว และเสนอแนวคิดการขยายตลาดเชิงท่องเที่ยวอย่างละเอียด “ผมได้ยินมาว่าคุณลัลน์ลลิตเป็นคนดูแลฝ่ายการตลาดใช่ไหมครับ?” เขาพูดพลางหันมาทางลัลน์ลลิตอย่างตั้งใจ หญิงสาวชะงักไปเล็กน้อย ก่อนตอบเสียงเรียบ “เอ่อ...ดิฉันทำในตำแหน่งพนักงานการตลาดแผนกโปรโมชันเท่านั้นค่ะ ไม่ได้เป็นคนดูฝ่ายการตลาด เพราะยังมีประสบการณ์น้อย เลยอยากเก็บเกี่ยวความรู้ไปก่อนน่ะค่ะ” เธอบอกพลางฝืนยิ้มให้เขาไป และนี่คงเป็นครั้งแรกที่เธอกับเขาสบตากันนานกว่าห้าวินาที “ถือว่าเป็นเรื่องแปลกนะครับที่ทายาทเจ้าของห้างฯ อยากเริ่มในตำแหน่งเล็กๆ แบบนั้น ทั้งที่คุณมีสิทธิ์ในฝ่ายบริหารเต็มที่ ถือว่า...น่าชื่นชมครับ” “ขอบคุณค่ะ” เธอตอบสั้นๆ พยายามไม่สบตาเขาอีกแต่เขากลับยิ้มบางอย่างมีนัย ก่อนหันกลับไปทางลักษิกา