“บ้านของแม่ลัลน์...สวยจังเลยค่ะ หนูไม่เคยเห็นบ้านใหญ่แบบนี้มาก่อนเลย” เธอบอกอย่างตื่นเต้น
“จากนี้ไปที่นี่คือบ้านของหนูนะคะ อยู่ที่นี่จะไม่มีใครตามมาทำร้ายหนูได้แน่นอน แต่ว่าหนูจะต้องเป็นเด็กดี ต้องเชื่อฟังที่ผู้ใหญ่สอน ห้ามดื้อ ห้ามซนนะคะ”
คำพูดนั้นทำให้เด็กน้อยเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตคลอไปด้วยน้ำตาแห่งความสุข เธอโผเข้ากอดคุณแม่บุญธรรมเอาไว้แน่น
“หนูจะเป็นเด็กดีของแม่ลัลน์ หนูสัญญาค่ะ ขอบคุณนะคะที่รับหนูมาเป็นลูก หนูนึกว่า...จะไม่มีใครรักหนูแล้ว”
ลัลน์ลลิตยิ้มทั้งน้ำตาก่อนลูบศีรษะเล็กนั้นแผ่วเบา
“เพราะว่าหนูเป็นเด็กดี แม่ก็เลยรักหนูค่ะ ไปค่ะ เข้าไปในบ้านกันดีกว่า แม่จะแนะนำหนูให้กับคุณตาคุณยายได้รู้จัก แล้วก็ยังมีน้าลัก น้องสาวของแม่ด้วยนะคะ”
“พวกเค้าจะรักหนูเหมือนที่แม่รักมั้ยคะ”
“แน่นอนค่ะ พวกเค้าจะต้องรักหนูไม่ต่างจากแม่แน่นอน”
ได้ยินอย่างนั้นเด็กหญิงก็คลายกังวลใจได้บ้าง แต่มือเล
