“ลัลน์...” เสียงอ่อนโยนดังออกมาช้าๆ “ลูกแน่ใจใช่มั้ย”
ลัลน์ลลิตพยักหน้า น้ำตาเริ่มรื้นขอบตา
“ค่ะ หมอบอกว่าหนูท้องประมาณเจ็ดสัปดาห์แล้ว หนูขอโทษนะคะ ขอโทษที่ทำตัวเหลวไหล ทำให้พ่อกับแม่ต้องขายหน้า หนูขอโทษนะคะ ขอโทษจริงๆ” เธอก้มลงกราบพวกท่านทั้งน้ำตา ไหล่เล็กสะท้านไหวเมื่อเสียงสะอื้นไห้ดังมาอย่างต่อเนื่อง
ลลิตาค่อยๆ ประคองลูกสาวให้ขึ้นมานั่งตรงกลางระหว่างเธอกับสามี ก่อนจะใช้มืออ่อนโยนลูบที่ศีรษะลูกอย่างช้าๆ ดวงตายังคงเปี่ยมความอบอุ่นเช่นเดิมไม่เคยเปลี่ยนแปลง
“แล้วหลานของแม่แข็งแรงดีมั้ยคะ”
“แม่...ไม่โกรธ ไม่เกลียดหนูเหรอคะ”
“แม่ยอมรับว่าตกใจ แต่ไม่มีเหตุผลอะไรที่แม่จะต้องโกรธหรือเกลียดลูกนี่จ๊ะ อย่าร้องไห้เลยนะลูก”
“แม่ขา...” เธอซบหน้าลงกับอกท่านแล้วกอดท่านทั้งน้ำตา
จักรินทร์มองลูกสาวนิ่ง ดวงตาไม่ได้มีแววตำหนิ มีเพียงความตกใจและความห่วงใยที่สั่นอยู่ในนั้น
“พ่อ...ถามได้มั้ยว่าใครเป็
