ข้อตกลง

ชลิดาเข้าห้องนอนมาอาบน้ำ  เปลี่ยนเสื้อผ้า เล่นโทรศัพท์แต่ยังไม่หลับ  สองจิตสองใจว่าจะเล่าเรื่องชายหนุ่มให้เพื่อนในกรุ๊ปไลน์รู้ดีไหม  แต่ก็ตัดสินใจไม่เล่าดีกว่า   เธอค้นหาข้อมูลของชื่อนามสกุล  ไรวินท์ วงศ์บุรีรัตย์ จากกูเกิ้ล  พบว่าเขาเป็นบุตรชายคนเดียวของเจ้าพรพรรณ วงศ์บุรีรัตย์  เจ้าทางเหนือกับบิดาชาวอเมริกัน  มีทรัพย์สินและธุรกิจในไทยพอประมาณเกี่ยวกับสวนส้มและกาแฟ  ถือว่ามีความน่าเชื่อถือพอสมควรว่าเขาจะไม่ยกเค้าสมบัติเธอทั้งหลายในห้อง  ระหว่างที่เธอไปทำงานแน่นอน กลางดึกเธอออกมาดูชายหนุ่มเห็นเขาหลับสนิท น่าจะเพราะฤทธิ์ยา  เธอจึงกลับเข้าห้องไปนอน ตอนเช้าเธอตื่นมาทำธุระส่วนตัวตามปกติ  หลังจากแต่งตัวแล้ว และชงกาแฟมาวางที่โต๊ะหน้าโซฟา  พบว่าไรวินท์ยังไม่ตื่นลองเขย่าตัวดู  ไอร้อนจัดที่สัมผัสได้ทำให้รู้ว่าเขามีไข้สูง  ชลิดาละล้าละลังจะไปทำงานก็กลัวว่ากลับมาจะพบเขาเป็นศพที่ห้อง  เธอปลุกเขาเบาๆ   "คุณๆๆ  ตื่น เป็นไงบ้างคะ"  เธอถาม ไรวินท์ค่อยๆ ลืมตา เขาปวดหัวมาก รู้สึกแขนขาหนักไปหมด  "ผมปวดหัวมาก"   ชลิดาตัดสินใจลางาน  "คุณตัวร้อนมาก  ไข้ขึ้น  เดี๋ยวฉันเช็ดตัวให้ละกัน"  เธอหายไปเอาน้ำใส่กะละมังและผ้าผืนใหม่มาชุบน้ำ  บิดแล้วเช็ดตามตัว แขนขา ข้อพับของเขาเพื่อให้ลดไข้อยู่นาน  ราวๆ ครึ่งชม. ไอร้อนจากตัวเขาจึงลดลง ในระหว่างนั้นเขาเหมือนไม่ได้สติ  เธอปลุกเขาให้กินยาลดไข้  จากนั้นจึงโทรเข้าที่ทำงานขอลาป่วย 1 วันซึ่งก็ไม่มีปัญหาอะไร  เพราะปกติเธอแทบไม่ได้ลาเลย จนเที่ยงเธอทำอาหารให้ตัวเองแบบง่ายๆ  กลิ่นหอมของอาหารทำให้คนป่วยตื่นขึ้นมามองเธอ   "คุณหิวไหม  ยังไม่ได้กินอะไรเลยนะวันนี้  ทานอะไรสักหน่อยแล้วกินยาก็ดีนะคะ"  เธอทักทาย "คุณชื่ออะไร  ผมยังไม่รู้ชื่อคุณเลย" เขาถาม "ชลิดาค่ะ  เรียกไหมก็ได้"  เธอบอก "งั้นผมเรียกคุณว่าไหม  ส่วนคุณเรียกว่าผมว่าพี่วินท์ก็ได้  ผมน่าจะอายุมากกว่าคุณเยอะ"  เขาบอกง่ายๆ  เธอก็พยักหน้ารับ  ไม่ติดขัดอะไร  "ผมหิว  ไหมทานอะไรมีเผื่อไหม"  คนป่วยถาม "ผัดกะเพราค่ะ  มันเผ็ดนะ คุณทานพวกจืดๆ ไหม ข้าวต้มมีในฟรีซ"  เธอตอบ   "บอกให้เรียกพี่ไง  พี่อยากทานแบบไหม ไม่ชอบอะไรจืดๆ" เขาเอ็ด คนป่วยเริ่มเรื่องมาก "ค่าาาา  เดี๋ยวจัดให้"  เธอลากเสียง ไรวินท์เข้าห้องน้ำไปล้างหน้าล้างตา  ในขณะที่ชลิดาตักข้าวให้เขา   "ไหมทำงานอะไรครับ  วันนี้ลาใช่ไหม"  เขาถาม "ค่ะ ลางาน กลัวมีคนตายในห้อง  ไม่อยากเดือดร้อนหนีผีเฝ้าห้อง" เธอพูดหน้าตาเฉย  ไรวินท์หัวเราะเบาๆ   "ตกลงไหมทำงานอะไรครับ"  เขาถามอีกที "ทำงานร้านขายผ้าค่ะ" เธอตอบง่ายๆ ไม่คิดจะขยายความใดๆ   "ขายผ้า  แบบในกาดหลวงน่ะเหรอ ผ้าม้วนๆ"  เขาย้อนถาม  เด็กร้านขายผ้าอยู่คอนโดแบบนี้เชียวเหรอ นึกสงสัยในใจ "ค่ะ"  เธอยิ้มๆ  แล้วพูดต่อ  "ทานข้าวแล้วทานยานะคะ ไข้จะได้ลด ไหมจะได้ไม่ต้องเช็ดตัวให้คุณอีก"   "ทำไมล่ะ  เอ่อพี่ลืมถาม แล้วไหมสะดวกให้พี่อยู่ที่นี่สักพักไหม  เผื่อแฟนไหมจะว่า" เขาลองโยนหินถามทาง "เขาไม่ว่าหรอกค่ะ  แต่ไหมก็อยากให้คุณหายเร็วๆ แล้วรีบไป"  ตรงมาก เขานึกในใจ  ส่วนชลิดาพูดต่อในใจ แฟนไม่ว่าหรอกค่ะ เพราะไม่มี..แต่ก็ไม่จำเป็นต้องบอกเขา วันนั้นช่วงบ่ายหลังจากทานข้าวและยา ไรวินท์ก็หลับยาว  ในขณะที่ชลิดาออกไปซื้อของเข้าห้อง  กลับเข้ามาช่วงเย็น พบว่าเขาตื่นแล้ว   "ไหมไปไหนมาครับ"  เขาถาม "ไปซื้อของมาค่ะ"  เธอตอบ  เดินผ่านเขาที่นอนที่โซฟาเลยไปในส่วนครัว เอาของไปเก็บ เขามองตามแล้วมองที่กระเป๋าเงินของเขาที่มันยังอยู่ที่เดิม  ของยังอยู่ครบ   "ทำไมไหมไม่เอาเงินพี่ไปซื้อของ"  เขาถาม "เล็กน้อยค่ะ  เอาไว้ไหมคิดค่าเสียหายทีเดียว"  เธอตอบ  แต่ในความเป็นจริงเธอไม่มีนิสัยชอบหยิบของของคนอื่น  เธอคิดว่าถ้าเขาหายดี  เขาควรจะไปได้แล้ว "คุณติดต่อคนของคุณได้รึยังคะ  เขาจะมารับเมื่อไหร่"  เธอถาม "ติดต่อแล้ว  ตอนนี้คนของพี่ทำงานให้พี่ที่นิวยอร์ค  อีกประมาณสิบวันจะมาที่นี่"   ชลิดาขมวดคิ้ว  เธอคิดว่ามันนานไป  เขารู้ทันว่าเธอจะหาทางให้เขาออกจากห้องจึงดักคอ "พี่จำเป็นต้องอยู่ที่นี่  และจำเป็นต้องไม่ออกไปไหน  ถ้าไหมจะให้พี่ไปเช่าห้องใหม่อยู่ พวกนั้นมันต้องเจออยู่ดี  และถ้าไหมจะเช่าห้องให้พี่อยู่มันก็ผิดสังเกตุเหมือนกัน  ว่าไหมจะหาห้องใหม่ทำไม  ยังไงพี่ก็ต้องขอรบกวนเราที่นี่  พี่สัญญาว่าจะไม่ทำตัวให้ไหมยุ่งยากลำบากใจ"  เขารีบพูด ก็เขานี่ล่ะ จะทำเธอลำบากใจ  อยู่กับหนุ่มหล่อนานๆ มันจะดีเหรอ  ชลิดากรีดร้องในใจ.. "ยกเว้นว่าไหมกลัวใจตัวเอง ว่าจะทนหวั่นไหวไม่ได้กับพี่  พี่บอกเลยว่าจะรักษาตัวไม่ให้ไหมล่วงเกินพี่ได้ง่าย  แล้วพี่ก็รู้ว่าไหมโสด  ไม่มีแฟน  ไม่มีใครให้เกรงใจว่าจะเข้าใจผิด"  เขาพูดหน้าตาเฉย  ชลิดาฟังละอยากร้องกรี๊ด...แต่ทำได้แค่พูดว่า "บอกเลยนะ ฉันคิดเงินค่าอยู่ ค่ากินหนักแน่"