EP.10:ของเล่น2

16:30 น. เมื่อผมเสร็จงานที่บริษัท ผมก็ขับรถตรงไปคอนโดทันที ความรู้สึกที่ผลักดันผมไม่ใช่ความเหนื่อยล้าจากการทำงาน แต่เป็นความเร่งรีบอย่างประหลาด หัวใจเต้นผิดปกติเล็กน้อย เพราะรู้ว่า ยัยหมวย อยู่ในห้องของผมแล้ว ผมไม่เคยรู้สึกอยากกลับคอนโดเร็วขนาดนี้มาก่อน นั่นเป็นเพราะผมมี "สิ่งของ" ชิ้นใหม่ที่ถูกกักเก็บไว้อยู่ในอาณาเขตของผม แต่ระหว่างทางนั้นมีสายเรียกเข้า ซึ่งเป็น ไอเสือ ที่โทรมา ผมจึงกดรับ ติ้ด 📞ผม: (ตอบรับด้วยน้ำเสียงห้วนตามปกติ) "ว่า" 📞เสือ: "อยู่ไหนเพื่อน วันนี้พวกกูว่าจะไปกินเหล้าที่คอนโดมึงนะ" 📞ผม: (ผมขมวดคิ้วอย่างรำคาญใจทันที) "แล้วทำไมต้องเป็นคอนโดว่ะ" ใช่ครับ ทำไมต้องเป็นคอนโดผม? ปกติเวลาจะนัดดื่มกันไม่ที่ผับก็ที่บ้าน แต่นี่จะมาคอนโด ถ้ามาเจอยัยหมวย พวกมันได้ล้อผมแน่ เพราะผมไม่เคยพาผู้หญิงคนไหนมาไว้ที่คอนโดส่วนตัวนี้เลย 📞เสือ: (เสียงหัวเราะดังมาตามสาย) "เออน่าาาา นาน ๆ ที พวกกูเบื่อที่บ้านมึงแล้ว โอเคเนอะ งั้นแค่นี้นะเดี๋ยวเจอกัน" 📞ผม: "เห้ย! เดี๋ย-" ติ้ด มันตัดสายไปแล้ว ทิ้งให้ผมต้องจัดการสถานการณ์นี้เอง ผมจึงมุ่งหน้าไปคอนโดทันที II. การค้นหาของเล่น เมื่อมาถึงคอนโด ผมรีบตรงไปยังชั้นบนสุดและเปิดประตูเข้าห้องไปเลย... ความเงียบ ผมมองไปรอบ ๆ ห้องนั่งเล่นที่กว้างขวางและสงบ ไม่เจอใคร "หายไปไหน?" ผมพึมพำด้วยความหงุดหงิด เธอหายไปไหน? หนีไปแล้วเหรอ? ความคิดนี้ทำให้ผมรู้สึกโกรธขึ้นมาทันที หากเธอหนีไปจริง ๆ ผมจะตามล่าเธอและคนที่เกี่ยวข้องกับเธอทุกคน ผมเลยเดินไปห้องนอน เมื่อเปิดประตูเข้าไปก็เห็น เธอ นอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียง ในชุดที่ไอเจหามาให้ คลาส: (ความโกรธลดลงทันที เปลี่ยนเป็นความรู้สึกแปลก ๆ ที่มองเห็นเธอในที่ส่วนตัวของผม) "หลับอยู่นี่เอง... ดูเหมือนลูกแมวเชื่อง ๆ ที่ถูกทิ้งไว้ในบ้าน" ติ้งต่อง ๆ ๆ เสียงกริ่งประตูที่ดังขึ้นทำให้ผมหันหลังกลับไปอย่างรวดเร็ว สงสัยพวกมันมากันแล้ว ผมจึงออกมาจากห้องนอนไปเปิดประตูให้พวกมัน ผมเปิดประตูให้กลุ่มเพื่อนสนิทของผม ไค กาย เจมส์ และเสือ พวกเขาเดินเข้ามาพร้อมขวดเหล้าเต็มมือ กาย: (ส่ายหัว) "ช้าาา... กูว่ามึงคงจะตายอยู่ในห้องน้ำแล้ว หรือไม่ก็ติดธุระอยู่กับคู่ขาคนใหม่" คลาส: (ตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา) "ไม่ตลก" พวกมันถือเหล้าเข้ามา ตรงไปวางที่โซฟาและทิ้งตัวลงนั่ง ผม: "คิดไงมานี่ ไม่ได้บอกล่วงหน้าเลย" ไค: "มาไม่ได้ไง? คิดถึงมึงไงเพื่อน" ผม: "ก็ยังไม่ได้ว่าอะไรนี่ แค่แปลกใจ" จากนั้นพวกผมก็นั่งดื่ม นั่งคุยกันไปเรื่อย ๆ แลกเปลี่ยนเรื่องธุรกิจและเรื่องไร้สาระอื่น ๆ และคาดว่าคืนนี้พวกมันต้องพากันนอนที่นี่ เพราะเวลาไปดื่มที่บ้านใคร ก็จะรอกลับเช้าทีเดียว ขณะที่เรากำลังคุยกันถึงดีลธุรกิจล่าสุดของผม แกร็ก!!! เสียงเปิดประตูห้องนอนดึงความสนใจของพวกเราไปทันที ตามด้วยร่างของ หมวย ที่เดินออกมา เธอเดินออกมาด้วยท่าทางงัวเงียเล็กน้อย แต่ใบหน้าของเธอดูซีดเซียวและบวมช้ำเล็กน้อยจากการร้องไห้ กลุ่มเพื่อนของผมทั้ง สี่ตัวเงยหน้าขึ้นมามองด้วยความตกใจและสนใจในเวลาเดียวกัน บรรยากาศเงียบลงทันที เจมส์: (ลูกชายเจ้าของผับที่เห็นเธอเมื่อสองวันก่อน) "นี่มันเด็กที่ร้านกูนี่! คลาส... มึงพามาที่นี่ได้ไงวะ!" กาย: (เพื่อนที่เห็นผมจ้องเธอในคืนนั้น) "นี่มันคนที่กูเห็นมึงมองและถามเมื่อวานนี่หว่า! มึงไม่บอกพวกกูเลยนะ!" ผม: (ผมตอบด้วยคำเดียวอย่างไม่แยแส) "อืม" ไค: (มองผมด้วยความประหลาดใจเต็มที่) "ยังไง ๆ... อธิบายมาดิ๊เพื่อน" ผมไม่ตอบคำถามพวกมัน ผมไม่จำเป็นต้องอธิบายเรื่องส่วนตัวให้ใครฟัง และหันไปถามเธอแทน ผม: (น้ำเสียงห้วน) "มีอะไร" หมวย: (เธอเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่พยายามจะฟังดูปกติ แต่ก็แฝงความเหนื่อยล้าและ ดูเหมือนจะอ้อน ๆ ด้วยความหิว) "หิวข้าวว..." น้ำเสียงนั้นทำให้ไอพวกเพื่อนผมมันหันมาจ้องมองผมกับเธอ ราวกับว่าผมเพิ่งถูกจับได้ว่ากำลังเลี้ยงสัตว์เลี้ยงหายาก ผม: (ผมพยายามรักษามาดที่เหนือกว่า) "ในครัวน่าจะมีของสดอยู่ ทำเป็นมั้ย" หมวย: "เป็นค่ะ" แล้วเธอก็เดินหายเข้าไปในครัวเลย สงสัยจะหิวจัด ก็ทั้งวันยังไม่ได้กินอะไรเลย อยู่ได้ไง ถึงจะยังโกรธผมอยู่หรืออะไรยังไงก็ต้องกินข้าวไว้ก่อน ผมไม่ได้เป็นห่วงเธอนะ... แค่ไม่อยากให้เธอตายในคอนโดผมแค่นั้นแหละ กาย: (หันมามองผมด้วยความประหลาดใจ) "จริงจังหรอว่ะคลาส? มึงเก็บเด็กไว้ในคอนโดส่วนตัว? มึงไม่เคยทำแบบนี้มาก่อนนะเว้ย" ผม: (ผมจุดบุหรี่ขึ้นมาสูบอย่างสบายอารมณ์ และพยายามทำให้คำพูดของผมดูไร้ความรู้สึกที่สุด) "ป่าว แค่เลี้ยงไว้เอาเล่นเฉย ๆ" ไค: (ยกยิ้มร้ายกาจ) "เลี้ยงไว้เอาเล่น? งั้นกูขอเอาด้วยได้ป่าว" ผม: (ผมจ้องไคด้วยสายตาอันตรายทันที) "ไอสัส รอกูเบื่อก่อนเถอะ" ไค: "กูล้อเล่นสาส... แค่ลองเชิงเฉย ๆ" (ไคหันไปกระซิบกับเจมส์) เสือ: (วางแก้วเหล้าลงอย่างช้า ๆ และจ้องมาที่ผมด้วยสายตาที่รู้ทัน) "กูจะค่อยดูคำว่า 'เลี้ยงไว้เอาเล่น' ของมึง อย่ากลับคำนะมึงนะ" ผม: (ผมสูดควันบุหรี่ลึก ๆ ก่อนจะพ่นออกมาอย่างเชื่องช้า) "ไม่มีทาง" ผมต้องมั่นใจกับตัวเองว่าความรู้สึกที่ผมมีต่อยัยหมวยมันเป็นแค่ ความปรารถนาทางกาย และ ความเป็นเจ้าของ เท่านั้น ผมจะไม่มีวันให้ใครรู้ว่าการที่เธอเข้ามาอยู่ในชีวิตผมแบบนี้มันกำลังทำให้ผมรู้สึกวุ่นวายใจ แล้วเราก็ดื่มและพูดคุยกันต่อ โดยที่สายตาของพวกเพื่อนผมยังคงจับจ้องไปที่ประตูครัวเป็นระยะ