ตอนที่142

ค่ำคืนนี้เงียบกว่าทุกวัน ไม่มีเสียงฝน ไม่มีเสียงรถ มีแค่ความนิ่ง…ที่ทำให้ทุกอย่างรอบตัวชัดขึ้น ณิชานั่งอยู่บนโซฟา เปิดไฟสลัว ๆ ในมือถือมีแค่หน้าจอว่างเปล่า เธอไม่ได้ทำอะไรเป็นพิเศษ แค่นั่งคิด คิดถึงเรื่องที่ผ่านมา ตั้งแต่วันที่ทุกอย่างวุ่นวาย จนถึงวันนี้ วันที่เธอสามารถนั่งอยู่เฉย ๆ แบบนี้ได้ เสียงเปิดประตูดังขึ้นเบา ๆ เรย์เดินเข้ามา ถอดรองเท้า ก่อนจะเงยหน้ามองเธอทันที “ยังไม่นอน” เขาพูด “รอนาย” คำตอบนั้นทำให้เขาชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ “มีอะไรหรือเปล่า” ณิชาส่ายหน้า “แค่อยากนั่งเฉย ๆ ด้วยกัน” เรย์พยักหน้า ก่อนจะนั่งลงข้างเธอ ระยะห่าง…ใกล้มาก แต่ไม่มีใครพูดอะไรในตอนแรก เธอเอนตัวพิงเขา ช้า ๆ เหมือนเป็นเรื่องปกติ เขาขยับเล็กน้อย เพื่อให้เธอพิงสบายขึ้น มือเขาวางลงบนไหล่เธอ เบา แต่มั่นคง — “เรย์” เธอเรียกเบา ๆ “หืม” “นายเคยกลัวไหม” คำถามนั้