ตอนที่67

เสียงรถด้านนอกดับลงทีละคัน ความเงียบเข้ามาแทน แต่ไม่ใช่ความสงบ มันคือความเงียบก่อนพายุ ณิชายืนข้างโต๊ะ สายตาจับที่ประตู ลมหายใจเธอช้าลง แต่หัวใจเต้นแรงขึ้น คีรินปิดหน้าจอหลัก เหลือแค่ข้อมูลสำคัญบางส่วน พอใช้ พอควบคุม ชายที่มาถึงก่อนหน้านี้ยังยืนอยู่ นิ่ง เหมือนผู้ชม แต่สายตาเขาไม่เคยละจากทุกการเคลื่อนไหว “เขามาแล้ว” ณิชาพูด เสียงเบา ทันทีที่เสียงฝีเท้าดังขึ้นหน้าประตู ช้า หนัก มั่นคง ไม่รีบ แต่เต็มไปด้วยแรงกด คีรินขยับ ยืนตรงแนว ไม่ถอย ประตูถูกเคาะ หนึ่งครั้ง ไม่มีสัญญาณอื่น ไม่มีเสียงคนจำนวนมาก เหมือนมีแค่คนเดียว ณิชาหรี่ตา “ไม่ปกติ” เธอพูด คีรินรู้ แต่เขาเปิด ทันที ประตูเปิดออก ชายคนหนึ่งยืนอยู่ คนเดียว ใส่ชุดเรียบ ไม่มีอะไรเด่น แต่บรรยากาศรอบตัว ต่างออกไป เงียบ หนัก เหมือนเขาไม่ได้มาเพื่อคุย แต่ก็ไม่ใช่มาบุก “ในที่สุด” เขาพูด สายตากวาด