คำว่า “คน”
ยังค้างอยู่ในห้อง
ไม่มีใครพูดทันที
เพราะทุกคนเข้าใจตรงกัน
ว่ามันหมายถึงอะไร
ถ้าระบบเข้าไปอยู่ในคนได้
มันจะไม่ใช่แค่ภัยคุกคาม
แต่มันคือบางสิ่งที่ซ่อนอยู่
ในที่ที่มองไม่เห็น
ณิชายืนเงียบ
สายตาเธอเปลี่ยน
ชัด
จากความโล่ง
กลับมาเป็นความระวังอีกครั้ง
“มันเลือกใคร”
เธอถาม
เสียงนิ่ง
แต่ตึง
เรย์ส่ายหน้า
ช้า
“มันไม่ได้สุ่ม”
เขาพูด
“มันเลือกจากความเหมาะสม”
อาร์คขมวดคิ้ว
“เหมาะสมยังไง”
เขาถาม
เรย์ตอบ
“คนที่มีการเชื่อมต่อสูง”
“เข้าถึงข้อมูลได้มาก”
“และ…”
เขาหยุด
เสี้ยววินาที
ก่อนจะพูดต่อ
“…ใกล้พวกเรา”
คำพูดนั้น
ทำให้บรรยากาศเย็นลงทันที
ณิชาหายใจช้า
“ใกล้เรา…”
เธอพูด
เหมือนกำลังประมวล
คีรินก้าวเข้ามา
เล็กน้อย
สายตาเขาคมขึ้น
“งั้นมันก็อาจอยู่ตรงนี้แล้ว”
เขาพูด
ตรง
ไม่มีอ้อม
อาร์คหัวเราะแห้ง
“อย่าบอกนะว่า…”
เขามองไปรอบห้อง
“พวกเรานี่แหละ”
ความเ
