ตอนที่110

เสียงหายใจของอาร์ค ไม่สม่ำเสมอ เหมือนกำลังพยายามควบคุม บางอย่าง ที่ไม่ควรอยู่ในร่างเขา ณิชายืนอยู่ตรงนั้น ขยับไม่ได้ สายตาเธอจับเขา แน่น เหมือนถ้าปล่อย เขาจะหายไป คีรินก้าวเข้ามา ช้า ทุกก้าวหนัก เหมือนกำลังเดินเข้าหาบางอย่าง ที่เขาไม่อยากยอมรับ เรย์ยืนนิ่ง แต่สายตาเขา เปลี่ยน ไม่ใช่แค่ประเมิน แต่กำลัง “ตัดสิน” “เรย์…” ณิชาเรียก เสียงเบา แต่เต็มไปด้วยความหมาย เขาไม่ตอบ ทันที อาร์คเงยหน้า ช้า ดวงตาเขายังเป็นเขา ยังมีความกลัว ยังมีสติ “ฉันยังโอเค…” เขาพูด ฝืน ทั้งที่เสียงสั่น “ยังคิดได้ ยังพูดได้” มือเขายกขึ้น เหมือนจะพิสูจน์ แต่กลับสั่น แรงขึ้น ทันใดนั้น เขาชะงัก ทั้งตัว เหมือนมีอะไร ดึง จากข้างใน “อึก…” เสียงหลุด จากคอ เขาก้มหน้า แน่น เส้นเลือดที่คอ เต้น แรง แสงใต้ผิว เริ่มชัด ขึ้น ณิชาสะดุ้ง ก้าวเข้าไป ทันที “ไม่เป็นไรนะ” เธอพูด