อากาศในร้าน
ตึง
จนแทบหายใจไม่ออก
หลังจากสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น
ไม่มีใครยังเป็นเหมือนเดิม
อาร์คยังนั่งพิงกำแพง
มือกดคอเบา ๆ
หายใจลึก
พยายามเรียกแรงกลับ
แต่สายตาเขา
ยังตามสถานการณ์
ไม่พลาด
ณิชายืนหน้า
ไหล่ยังสั่นเล็กน้อย
จากแรงกดดัน
แต่ดวงตา
ไม่ถอย
อีกแล้ว
คีรินยืนข้างหน้า
เหมือนกำแพง
นิ่ง
พร้อมรับทุกอย่าง
เรย์อยู่ด้านข้าง
เงียบ
แต่คม
ทุกการขยับของเขา
ถูกคำนวณแล้ว
และตรงกลาง
ชายคนนั้น
ยังยืน
เหมือนเดิม
เหมือนทั้งหมดที่ผ่านมา
เป็นแค่ “ข้อมูล”
ให้เขาเก็บ
“พวกคุณไม่เหมือนคนอื่น”
เขาพูด
ช้า
สายตาไล่ทีละคน
“ปรับตัวได้”
“ตัดสินใจเร็ว”
“ยอมเสีย เพื่อรักษา”
เขาหยุด
ยิ้มบาง
“…เหมาะสมมาก”
คีรินขยับ
เล็กน้อย
“พอแล้ว”
เขาพูด
เสียงนิ่ง
“ฉันไม่สนคำประเมินของแก”
ชายคนนั้นหัวเราะ
เบา
“แต่ฉันสนใจพวกคุณ”
เขาตอบ
ทันที
แล้วแสงใต้ผิว
เขาก็สว่างขึ้น
อีกครั้ง
